พูดตามตรง จ้าวเหยี่ยนเองก็มึนงงไม่แพ้กัน
ตัวเองดันมาเจอบริการแบบนี้โดยบังเอิญ แถมยังมาเจอเมียของเพื่อนสนิทอีก
เขายิ้มแหย ๆ “คือว่า... เธอนอนบนเตียงเถอะ ผมปูเสื่อนอนพื้นเอง”
พูดพลาง จ้าวเหยี่ยนก็หยิบหมอนข้างหนึ่ง กะว่าจะลุกขึ้น
แต่ตอนนั้นเอง โจวเสี่ยวเชียนก็รีบคว้าข้อมือเขาไว้
“ไม่ได้นะ พื้นมันเย็น แถมไม่รู้จะมีแมลงมดอะไรบ้าง ถ้าคุณนอนพื้นจนไม่สบายขึ้นมาจะทำยังไง”
“ไม่งั้น...”
โจวเสี่ยวเชียนกัดริมฝีปากล่าง ใบหน้างามแดงระเรื่อขึ้นไปอีก
“ไม่งั้น... เรามานอนด้วยกันดีมั้ย”
“แล้วคุณก็จ่ายเงินไปแล้ว ถ้าคุณไม่รังเกียจฉัน ฉัน... คุณ...”
“พี่เชียน ไม่ต้องหรอก จริง ๆ แล้วผม...”
จ้าวเหยี่ยนกำลังจะอธิบาย
แต่ตอนนั้นเอง มือถือของโจวเสี่ยวเชียนก็ดังขึ้นมา
เธอเหลือบดูเบอร์ที่โทรมา สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
“แย่แล้ว!”
“คุณรีบไปเถอะ รีบออกไปจากที่นี่!”
จ้าวเหยี่ยนอึ้งไป งงเป็นไก่ตาแตก
โจวเสี่ยวเชียนเห็นดังนั้นก็รีบอธิบาย “พวกนั้นคิดว่าคุณมีเงิน เลยจะมาหลอกเอาเงินคุณ!”
“พวกมันทำธุรกิจจัดหาผู้หญิงน่ะ แต่ถ้าเจอหนุ่ม ๆ แบบคุณที่คิดว่ามีตังค์ ก็จะเล่นตุกติกแบบหลอกให้เสียรู้”
“เดี๋ยวมันก็จะพาพวกเข้ามา ข่มขู่ให้คุณจ่ายเงิน ไม่งั้นจะแจ้งตำรวจ!”
คำพูดของโจวเสี่ยวเชียน จ้าวเหยี่ยนก็พอเข้าใจแล้ว
สรุปว่าเสียงมือถือเมื่อกี้ เป็นสัญญาณนี่เอง
“ยังคิดอะไรอยู่อีก”
“รีบไป อย่า...”
“ปัง——”
ยังไม่ทันที่โจวเสี่ยวเชียนจะพูดจบ ประตูห้องก็ถูกถีบเปิดออกมา
จากนั้นก็มีคนกรูเข้ามาหลายคน บางคนถือกระบอง บางคนก็ถือมือถือถ่ายวิดีโออยู่
“ชิบหาย ใครแม่งบังอาจนัก กล้ามาเล่นกับผู้หญิงของข้า หลี่เป้า”
ชายร่างกำยำอีกคนเดินเข้ามา
คนนี้มีสีหน้าดุร้าย พอเข้ามาก็เดินตรงไปหาจ้าวเหยี่ยน
อย่างที่พวกมันว่าไว้ จะให้อีกฝ่ายยอมจำนนเร็ว ก็ต้องลงมือก่อน ให้มันได้ลิ้มรสชาติสักหน่อยก่อนจะรู้เรื่องอะไร
ว่าแล้ว หลี่เป้าก็เงื้อมือขวาขึ้น หมายจะตบหน้าจ้าวเหยี่ยน
โจวเสี่ยวเชียนรีบพุ่งเข้าไปกอดแขนเขาไว้
“พี่เป้า พี่เป้า เรื่องนี้มันเข้าใจผิดนะ!”
“เขาเป็นเพื่อนสนิทของสามีฉันนะ!”
หลี่เป้าอึ้ง
เพิ่งจะได้บทเอง มึงมาเล่นบ้าอะไรเนี่ย
ในสถานการณ์แบบนี้ รู้จักกันได้ไง
“พี่เป้า ฉันไม่ได้โกหก เขาเป็นเพื่อนสนิทของสามีฉันจริง ๆ พวกเรากันเอง!”
“ฉันก็ไม่คิดว่ามันจะบังเอิญขนาดนี้ ฉะนั้นพี่เป้า อย่าไปหาเรื่องเขาเลย ปล่อยเขาไปเถอะนะ”
หลี่เป้าได้ฟัง ก็เหลือบมองจ้าวเหยี่ยนอย่างดูถูก
เขาหันกลับมา ก้มลงมองโจวเสี่ยวเชียน
ตอนนี้โจวเสี่ยวเชียนเงยหน้าขึ้นมา ดูน่าสงสารน่าเห็นใจ
แถมในมุมมองแบบพระเจ้าแบบนี้ เขายังมองเห็นอะไรวับ ๆ แวม ๆ ผ่านปกเสื้อของเธออีกด้วย
เขาเลียริมฝีปาก ยิ้มแล้วพูดว่า “จะปล่อยมันไปก็ไม่ใช่ไม่ได้ ก็แค่...”
“เธอต้องปรนนิบัติฉันดี ๆ ถ้าทำให้ฉันพอใจ อย่าว่าแต่ปล่อยมันเลย เงินที่เก็บไปเมื่อกี้ ฉันก็คืนให้หมดเลย!”
หลี่เป้าหมายตาหวานกับโจวเสี่ยวเชียนมานาน ไม่ใช่แค่สองสามวัน
ครั้งแรกที่เจอโจวเสี่ยวเชียน เขาก็คิดจะปล้ำเธอแล้ว
แต่โจวเสี่ยวเชียนกลับยืนกรานขีดเส้นตายของตัวเองสุด ๆ
เธอบอกว่าจะหาเงินมารักษาสามี ถึงได้เข้าวงการนี้ ดังนั้นจะไม่ยอมนอนกับพวกไม่เป็นไม่เป็นเด็ดขาด และถ้าหลี่เป้ากล้าทำรุนแรง เธอก็จะไปจากที่นี่ แถมจะแจ้งตำรวจอีก
หลี่เป้าเองก็ไม่อยากเสียตุ๊กตาทองไป ก็เลยต้องอดกลั้นทุกครั้ง
แต่พักหลังมานี้ ยิ่งมองโจวเสี่ยวเชียนมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งห้ามใจไม่ไหว หลายครั้งที่รวมตัวกันในห้องเช่า เขาแทบอยากจะพุ่งเข้าไปกระชากเสื้อผ้าเธอให้หมดเปลือก
โจวเสี่ยวเชียนฟังคำพูดของหลี่เป้าแล้วสีหน้าก็เครียด คิ้วขมวดแน่น
“พี่เป้า อย่าให้มันมากไป อย่ามาบีบบังคับฉัน ฉันรับรองว่าจะไปจากที่นี่ทันที แล้วฉันก็จะไม่ปล่อยให้พี่อยู่สุขแน่!”
โจวเสี่ยวเชียนก็จำเป็นต้องขู่กลัว หวังว่าคำขู่ของตัวเองจะได้ผล
น่าเสียดาย หลี่เป้าหมกมุ่นกับความงามของเธอจนหัวไม่คิดอะไรแล้ว
แล้วยังมาโดนขู่แบบนี้ ก็เลยไม่พอใจขึ้นมาทันที
“ให้ตายเถอะ มึงอย่านึกว่าเอาเรื่องนี้มาพูดทุกวันแล้วกูจะกลัว”
“วันนี้ กูจะเอามึงให้ดูต่อหน้าไอ้นี่เลย!”
“แล้วกูจะให้ไอ้พวกนี้ช่วยถ่ายวิดีโอไว้ด้วย ถ้ามึงไม่ฟังกู กูจะส่งคลิปนี้ไปให้ไอ้สามีกระจอกของมึง!”
สิ้นคำพูดของหลี่เป้า โจวเสี่ยวเชียนก็เบิกตากว้าง ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
“หลี่เป้า แก...”
“พวกมึงรออะไรกันอยู่”
“จับผู้หญิงคนนี้มัดไว้ กูจะเอามันก่อน เดี๋ยวกูเสร็จแล้วจะให้พวกมึงกินน้ำแกงต่อเอง!”
หลี่เป้ากวาดมือขวา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา ขัดจังหวะโจวเสี่ยวเชียน
โจวเสี่ยวเชียนมองดูพวกผู้ชายหื่น ๆ กรูกันเข้ามา ใจก็รู้ว่าครั้งนี้คงหนีไม่รอดแล้ว
เธอถอยไปสองสามก้าว คว้าแขนจ้าวเหยี่ยนไว้ แล้วผลักไปข้างหน้า “เสี่ยวเหยี่ยน รีบไปก่อน อย่าสนใจฉัน!”
จ้าวเหยี่ยนถูกผลักออกไปครึ่งก้าว
เขาไม่ได้วิ่งออกไปตามแรงผลัก
กลับใช้เท้าถีบเข้าใส่คนหนึ่งอย่างแรง
เสียงดังสนั่นหวั่นไหว
คนนั้นถูกถีบลอยละลิ่ว กระแทกกำแพงอย่างแรงถึงหยุด
ที่สำคัญคือ ผนังปูนยังปริแตกเป็นรอย
ส่วนคนนั้น ก็สลบไปแล้ว
ทุกอย่างเงียบกริบ!
ไม่มีใครเชื่อว่าเท้านั้นระเบิดพลังได้มากขนาดไหน
“กล้ารังแกเธอ ฉันก็กล้าส่งพวกแกไปลงนรก!”
เสียงของจ้าวเหยี่ยนเบามาก แต่เต็มไปด้วยการข่มขู่
หลี่เป้าได้สติ สีหน้าบึ้งตึง
“ให้ตายเถอะ จัดการมัน!”
หลี่เป้าเองก็ไม่โง่ พอเห็นพลังเท้านั้น ก็รีบคว้าเก้าอี้ข้างตัว ทุ่มใส่เต็มแรง
“เคร้ง... ปัง——”
ยังไม่ทันที่หลี่เป้าจะรู้ตัว เก้าอี้ที่ยกขึ้นมาก็แตกเป็นเสี่ยง ๆ เศษไม้กระจาย
แล้วตัวเขาเองก็ถูกถีบปลิวออกไป ร่างลอยออกจากประตูห้อง ไปกองที่ทางเดิน
พวกนักเลงที่เหลือก็จะวิ่งหนี แต่ยังไม่ทันได้หันหลังกลับ ก็ถูกจ้าวเหยี่ยนจัดการเรียบสองสามที
โจวเสี่ยวเชียนที่อยู่ข้าง ๆ แม้กระทั่งท่าทางของจ้าวเหยี่ยนก็ยังมองไม่ชัด ห้าคนของหลี่เป้า รวมทั้งหลี่เป้าเองก็นอนกองกับพื้น ไม่รู้ว่าตายหรือสลบ
แม้แต่เสียงร้องครวญครางก็ไม่มีเล็ดลอดออกมา
ที่จริงแล้ว จ้าวเหยี่ยนตั้งแต่ฟังคำอธิบายของโจวเสี่ยวเชียนจบ ก็ไม่มีความกลัวเลยสักนิด
ต้องรู้ว่าหลังจากเขาเข้าคุก ก็ถูกส่งไปอยู่แผนกพยาบาลพิเศษ
ที่นั่น เขาได้รู้จักอาจารย์ของเขา หลวงจีนอีซู่
แม้เขาจะไม่รู้ว่าด้วยฝีมือของอาจารย์ ทำไมถึงมาอยู่ในที่แบบคุกได้
แต่เขาก็ได้เรียนรู้หลายสิ่งหลายอย่างจากอาจารย์จริง ๆ
ไม่เพียงได้ฉายาหมอผี ฝึกวิชาแพทย์ประหนึ่งหมอเทวดา
ยังฝึกฝนจนมีพลังปราณที่ยอดเยี่ยมอีกด้วย
ตอนนี้พลังปราณของเขาเพิ่งจะเข้าขั้น เรียกได้ว่าเป็นแค่ ผู้ควบคุมปราณ
แต่เขาสามารถบีบอัดพลังปราณไปส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกายได้แล้ว
บีบอัดที่หมัดทั้งสอง ก็สามารถระเบิดพลังได้ถึงพันชั่ง
บีบอัดที่ขาทั้งสอง ก็สามารถกระโจนขึ้นไปหลายเมตร ตัวเบาดั่งนกนางแอ่น คล่องแคล่วดั่งลิง
บีบอัดทั่วร่างกาย ก็สามารถรับแรงกระแทกจากรถเก๋งที่วิ่งด้วยความเร็ว 80 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
ดังนั้น กับไอ้พวกก๊อกแก๊กอย่างหลี่เป้า
ถึงจะเพิ่มจำนวนอีกหลายเท่า ก็แค่เสียเวลาเพิ่มขึ้นอีกหน่อยเท่านั้น
“พี่เชียน เราไปกันเถอะ!”
จ้าวเหยี่ยนจับมือโจวเสี่ยวเชียน หมายจะพาเธอออกไป
แต่จู่ ๆ เธอก็สะบัดมือออกอย่างแรง สีหน้าแสดงความลังเล
“เสี่ยวเหยี่ยน คือว่า...”
“คือว่า นายกลับไปคนเดียวเถอะ ฉันจะอยู่ที่นี่ต่อไป”
“ฉันต้องหาเงินต่อไป ไม่งั้นค่ารักษาของพี่จงก็หมดหนทางแล้ว!”
โจวเสี่ยวเชียนยิ้มเศร้า ๆ
ในใจเธอยังมีห่วง ที่สำคัญคือ... เธอต้องการเงิน
นึกถึงตอนเจอหลี่เป้าครั้งแรก ผู้หญิงคนนั้นที่ไม่ได้สวมเสื้อผ้า ถูกมัดตรึงด้วยเชือก มีลูกปิงปองยัดปาก
ถึงเธอจะรู้ดีว่าถ้าอยู่ต่อ พอพวกหลี่เป้าฟื้นขึ้นมา ต้องหาวิธีทรมานเธอแน่
แต่เธอก็ต้องจำนนต่อโชคชะตา!