ตีสาม
โรงแรมเล็ก ๆ ข้างสถานีรถไฟเมืองหลินไห่
คืนละห้าสิบเอ็ดหยวน สภาพธรรมดา แต่เมื่อเทียบกับห้องขังที่อยู่กันสิบคน ที่นี่นับว่าเป็นห้องเดี่ยวสุดหรูได้เลย
ผลักประตูห้องเข้ามา จ้าวเหยี่ยนกำลังจะพักผ่อนสักหน่อย
เพราะตั้งแต่พ้นจากคุกมาได้หลายวัน เขาก็แวะเยี่ยมครอบครัวของเพื่อนนักโทษและให้ความช่วยเหลือมาตลอดทาง
นั่นทำให้เขาได้อะไรมามากพอสมควร
แต่ร่างกายก็แทบจะหมดแรงโดยสิ้นเชิง
ทว่า เพิ่งจะเอนตัวลงนอนได้ไม่นาน
เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นรัว ๆ
จ้าวเหยี่ยนขมวดคิ้ว จำใจลุกขึ้นไปเปิดประตูอีกครั้ง
“เถ้าแก่ สวัสดียามค่ำครับ ค่ำคืนยาวนาน คุณคงไม่ได้ว่าจะนอนคนเดียวแบบนี้หรอกนะครับ?”
“จะให้ผมหาอะไรสนุก ๆ มาให้ไหม?”
จ้าวเหยี่ยนทำหน้างุนงง ชั่วขณะหนึ่งยังไม่เข้าใจว่าหมายความว่าอะไร
“อะไรสนุก ๆ?”
ความสงสัยของจ้าวเหยี่ยนเพิ่งจางลง อีกฝ่ายก็ยิ้มทันที
“ก็... จ่ายเงินนิดหน่อย ก็ช่วยสาวงามที่หลงทางได้!”
“มีทั้งคุณนายสาวสวย แล้วก็เด็กนักเรียนสาวแรกรุ่น คุณ... ไม่อยากทำบุญวันละครั้งจริงหรือ?”
ให้ตายเถอะ คนที่มีประสบการณ์ต้องยกนิ้วให้ไอ้หมอนี่แน่ ๆ
นักการตลาดอัจฉริยะของแท้!
แต่สำหรับผู้ชายอย่างจ้าวเหยี่ยนที่เพิ่งพ้นโทษออกมาและยังอยู่ในช่วงเคว้งคว้าง
เขาเองก็ไม่ค่อยเข้าใจนัก
“หา?”
“เอ่อ... งั้นก็จัดมาสักคนแล้วกัน!”
“ได้เลยครับ!” อีกฝ่ายตอบอย่างตื่นเต้น “ต้องการระดับราคาเท่าไหร่ครับ?”
“มีระดับราคาด้วย?”
“ช่างเถอะ คุณพูดมามากฉันก็ไม่เข้าใจ จัดแบบแพงที่สุดมาเลย!”
จ้าวเหยี่ยนขี้เกียจคิดอะไรมาก ก็เลยสั่งแบบแพงสุดไป
“ได้เลยครับ แพ็กเกจหนึ่งพันแปดร้อย ผมจัดการให้เดี๋ยวนี้!”
พอส่งตัวอีกฝ่ายออกไปแล้ว จ้าวเหยี่ยนก็เดินไปที่หน้าต่าง
หน้าต่างหันเข้าหาป้ายขนาดใหญ่ของสถานีรถไฟพอดี
ตัวอักษรสีแดงสามคำว่า เมืองหลินไห่ สะดุดตามาก
เมื่อห้าปีก่อน แฟนเก่าของเขาถูกผู้จัดการบริษัทลวนลาม
เขาโมโหจนบุกเข้าไปถึงตัวและซัดอีกฝ่ายอย่างหนัก
แต่ผู้จัดการคนนั้นก็ไม่ใช่คนใจดีอะไร ส่งพรรคพวกในเส้นทางมาจัดการเขา เขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องจากไป หวังจะหลบภัยชั่วคราว
พอจากบ้านเกิดไปเมืองแปลกถิ่น แล้วโทรศัพท์ไปบอกแฟนเก่า บอกตำแหน่งกับรายงานว่าปลอดภัย
แต่เขาไม่เคยคิดว่าแฟนเก่าจะทรยศเขา เอาที่อยู่ไปบอกอีกฝ่าย
สุดท้ายผู้จัดการก็ส่งคนมาตามหา ตั้งใจจะหักขาเขา แต่ยังดีที่มีคนเดินผ่านไปมาแจ้งตำรวจเสียก่อน
และแม้ว่าเขาจะรักษาขาทั้งสองไว้ได้ แต่ข้อหาทะเลาะวิวาทก็ทำให้เขาต้องโทษห้าปี
วันนี้เป็นวันที่สามที่เขาพ้นจากคุก
ตลอดห้าปีในคุก ทุกครั้งที่เขาหวนนึกถึงภาพแฟนเก่าที่จงใจทำตัวน่าสงสาร ในใจก็รู้สึกขยะแขยง
จะว่าไปตามที่อาจารย์ของเขาบอก วิธีที่ดีที่สุดที่จะลืมใบหน้าอันน่าเกลียดนั่นได้ ก็คือใช้ผู้หญิงคนอื่นมาเติมเต็มความว่างเปล่าในใจ
“ปัง ปัง ปัง!”
จู่ ๆ ประตูห้องก็ถูกเคาะขึ้น เสียงนั้นดึงสติจ้าวเหยี่ยนกลับมา
“มาแล้ว!”
จ้าวเหยี่ยนถอนหายใจ เขาหันข้างเข้าหาประตู ยื่นมือหมุนลูกบิดออก
“เข้ามาเถอะ!”
ประตูห้องถูกผลักออก
เงาร่างเพรียวบางก้าวเข้ามา
เธอปิดประตู พลางหันกลับมาพูดว่า “คุณจะนวดก่อน หรืออาบน้ำก่อนดี ฉัน...”
“นวด?”
“อาบน้ำ?”
ทันใดนั้น จ้าวเหยี่ยนก็เข้าใจแจ่มแจ้ง!
ทว่า สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจยิ่งกว่าคือ
แม้ว่าห้องจะไม่ได้เปิดไฟ แต่ป้ายใหญ่ของสถานีรถไฟฝั่งตรงข้ามสาดแสงเข้ามาเพียงพอให้ทั้งสองคนในห้องมองเห็นกันและกันได้
ตอนนี้ จ้าวเหยี่ยนได้ยินเสียงที่คุ้นเคย ก็เริ่มมองสำรวจด้วยความแปลกใจ
หญิงสาวรูปร่างสูงโปร่ง สวมชุดกระโปรงสั้นเข้ารูปสีม่วง รูปร่างดีเยี่ยม กิริยางามสง่า
ที่สำคัญคือใบหน้างดงามละเมียดนี้ เมื่อมองดี ๆ แล้วดูคุ้นตาอยู่บ้าง
“อ้าว คุณนี่เอง?”
จ้าวเหยี่ยนอุทานด้วยความประหลาดใจ
ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นภรรยาของเพื่อนสนิทบ้านเดียวกัน โจวเสี่ยวเชียน
ต้องรู้ว่าเมื่อห้าปีก่อน ตอนที่เธอแต่งงานกับเพื่อนสนิท จ้าวเหยี่ยนก็เป็นเพื่อนเจ้าบ่าว
หลังจากนั้นก็เกิดเรื่องนั้นขึ้น เขาจึงขาดการติดต่อกับทางบ้านไปเลย
ไม่คิดว่าจะได้มาเจอกันอีกครั้งในสถานการณ์แบบนี้
แถมยังกำลังจะทำ... เรื่องอย่างนั้น!
“คุณ...”
“คุณคือเสี่ยวเหยี่ยนหรือ?”
โจวเสี่ยวเชียนได้สติขึ้นมา
ถึงแม้เธอจะเจอจ้าวเหยี่ยนไม่บ่อยนัก แต่ก็ยังพอจำได้อยู่บ้าง
จ้าวเหยี่ยนยิ้มแหย ๆ “ใช่แล้ว ฉันเอง!”
“ว่าแต่เธอมาอยู่... ที่นี่ได้ยังไง? พี่จงของฉันล่ะ?”
พี่จง ชื่อเต็มว่าจ้าวกั๋วจง
อายุมากกว่าจ้าวเหยี่ยนไม่กี่เดือน ทั้งคู่ไปโรงเรียนด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก โตมาด้วยกัน สนิทสนมกันมาก
อีกอย่างเมื่อก่อนเขาซื้อรถบรรทุกใหญ่วิ่งขนส่ง พูดตามเหตุผลก็ควรจะมีชีวิตที่ไม่เลวนัก
แต่ภรรยาของเขาอย่างโจวเสี่ยวเชียน ถึงกับตกอับมาทำ... อย่างนี้ได้ยังไง?
“พี่จงของนาย...”
“เฮ้อ!” โจวเสี่ยวเชียนถอนหายใจ “สองปีก่อนพี่จงของนายขับรถเร็วเกิดอุบัติเหตุ คนขับที่ชนแล้วหนีไป รถของพี่จงพังยับ ขาสองข้างก็ใช้การไม่ได้”
“สองปีนี้ ฉันพาเขาไปหาหมอหลายโรงพยาบาล แต่ก็หาสาเหตุไม่เจอ แถมขาของเขาทุกวันนี้ก็เจ็บแปลก ๆ อยู่บ่อย ๆ พอเจ็บขึ้นมาก็แทบเป็นแทบตาย”
“ฉันเลยต้องให้เขาอยู่โรงพยาบาลเพื่อให้หมอดูแล อย่างน้อยเวลาปวดขึ้นมา หมอก็ฉีดยาแก้ปวดให้ได้ แต่... แต่การอยู่โรงพยาบาลกับใช้ยาพิเศษนี่มันเบิกไม่ได้เลยนะ เดือนหนึ่งก็สองสามหมื่นหยวน”
“ของในบ้านที่ขายได้ ฉันก็ขายไปหมดแล้ว เมื่อไม่กี่วันก่อนเขาเจ็บจนทนไม่ไหว แต่โรงพยาบาลค้างค่ารักษาก็จ่ายยาให้ไม่ได้ ฉันไม่มีทางเลือก ก็เลย...”
ยังพูดไม่ทันจบ ดวงตาคู่สวยของโจวเสี่ยวเชียนก็คลอไปด้วยน้ำตา น้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุด
จ้าวเหยี่ยนกัดฟัน แล้วยิ้มฝืน ๆ “นี่มันเรื่องบังเอิญชัด ๆ เลย!”
“พี่สะใภ้ ช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้ที่ฉันไม่ได้ติดต่อกับทางบ้าน ก็เพราะฉันไปฝึกวิชากับหมอเทวดาผู้เฒ่าอยู่ในหุบเขาลึก”
“เพราะฉะนั้นขาพี่จง ฉันต้องรักษาให้หายแน่นอน!”
จ้าวเหยี่ยนไม่ได้เล่าเรื่องที่ตัวเองติดคุก แต่แต่งเรื่องง่าย ๆ ขึ้นมา
โจวเสี่ยวเชียนยิ้มและพยักหน้า พลางปาดน้ำตาที่หางตา “ไม่ว่ายังไง ถ้าเขาได้เจอนาย ต้องดีใจมากแน่ ๆ!”
จ้าวเหยี่ยนยิ้ม
หลังจากนั้นบรรยากาศกลับอึดอัดขึ้นกว่าเดิม
ทั้งคู่นั่งอยู่บนขอบเตียง ไม่รู้จะพูดอะไรดี
แต่ตอนนั้นเอง โจวเสี่ยวเชียนเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ รีบค้นกระเป๋าถือหยิบคิวอาร์โค้ดออกมา
ใบหน้าเธอแดงก่ำ ดูอาย ๆ “เสี่ยวเหยี่ยน นาย... นายจ่ายเงินก่อนได้ไหม?”
“คนที่พาฉันมาบอกว่า ต้องให้แขกจ่ายเงินก่อน ไม่งั้นพวกเขาจะคิดว่าฉันเกิดเรื่อง แล้วจะ... จะพุ่งเข้ามา!”
“ได้!”
จ้าวเหยี่ยนไม่ลังเลเลยสักนิด
เขาหยิบมือถือขึ้นมา โอนเงินหนึ่งพันแปดร้อยหยวนไปให้ทันที
เงินจ่ายแล้ว แต่โจวเสี่ยวเชียนกลับยิ่งอายหนักกว่าเดิม
โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่ไฟแดงฉานจากสถานีรถไฟสาดส่องเข้ามา บรรยากาศก็ดูจะเจือไปด้วยความคลุมเครือ
“นาย... นายจะไปอาบน้ำก่อนไหม?”
“ยังไงนายก็จ่ายเงินแล้ว งั้นคืนนี้ฉัน... ฉันก็ต้องอยู่ที่นี่!”
พูดพลาง โจวเสี่ยวเชียนเงยหน้าขึ้น ไม่รู้ว่าเป็นเพราะแสงไฟหรือเพราะความเขินอาย
ใบหน้างามของเธอแดงซ่านไปทั้งหน้า ชวนหลงใหลเป็นอย่างยิ่ง