ตั้งแต่ตอนที่เธอปลอบเขาอยู่ในลานบ้าน ดึงเขาออกจากทางตัน หรือยามที่เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีดำของเขาเดินเข้ามาในสายตา เขาก็อยากจูบเธอแล้ว
อยากจูบเธออย่างหนักหน่วง
คืนนั้นเขานอนอยู่บนเตียง พอหลับตาลง ภาพที่เห็นก็มีแต่ผมยาวชื้นหมาดของเธอ ขาขาวราวหิมะ และแววตาที่ดูเลิ่กลั่กเล็กน้อย
“คืนนี้มีหลายช่วงเลยที่ฉันอยากจูบคุณ”
เขายกนิ้วยาวเรียวขึ้นแตะมุมปากเธอ เช็ดคราบน้ำที่เหลือจากตอนดื่มน้ำให้
ปลายนิ้วหยาบกร้านของเขาลูบไล้ผิวขาวละเอียด เย่หยุนถังเห็นความอดกลั้นและการข่มใจในแววตาของเขา
“หัวหน้าเซียว คุณเพิ่งเริ่มจีบฉันได้แค่สองวัน ก็ใจร้อนอยากจูบฉันแล้วเหรอ คุณมีความอดทนแค่นี้เองหรือไง”
เธอคิดว่าพอพูดจบ ผู้ชายคนนี้คงเลิกคิดเรื่องจูบเธอ แต่ไม่คิดเลยว่าวินาทีถัดมาเขาจะพูดว่า “ถือว่าเห็นใจฉันที่คืนนี้นอนไม่หลับก็แล้วกัน”
หัวใจของเย่หยุนถังสั่นวูบ
ผู้ชายเจ้าเล่ห์คนนี้เก่งชะมัด คืนนี้เขาเล่าความลับในใจให้เธอฟัง จนเธออดรู้สึกสงสารเขาจับใจไม่ได้
แค่ได้ยินเขาขอให้เธอเห็นใจ ประโยคเดียวก็แทงตรงจุดอ่อนที่สุดในใจเธอพอดี
เมื่อเห็นเธอไม่พูดและไม่ได้ผลักเขาออก เซียวหลิ่นก็ขยับร่างสูงใหญ่เข้ามาหา บีบให้เธอถอยหลังไปหลายก้าว
หลังเอวเธอชนเคาน์เตอร์ เขายันมือทั้งสองข้างไว้ข้างตัวเธอ โน้มหน้าลงมาใกล้ เสียงแหบพร่าจนแทบฟังไม่เป็นเสียง “แค่จูบเดียว”
หัวใจของเย่หยุนถังอ่อนยวบไปหมด