ก่อนเซียวหลิ่นจะจากไป เขาคุยกับคุณยายหลินตามลำพังอยู่ครู่หนึ่ง
คุณยายหลินเรียกเขาเข้าไปในห้อง แล้วคลำหากล่องเครื่องประดับในลิ้นชัก
เมื่อเปิดกล่องออก ข้างในมีกำไลทองลวดลายงดงามวงหนึ่ง
ดวงตาดำขลับของเซียวหลิ่นฉายแววประหลาดใจ เขาโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูผู้สูงวัยว่า “คุณยายหยิบกำไลออกมาทำไมครับ”
คุณยายจับมือเซียวหลิ่น แล้วยัดกล่องเครื่องประดับใส่มือใหญ่ของเขา
“หลายปีมานี้เงินที่หลานให้ยายมา ยายไม่กล้าใช้ เก็บสะสมไว้แล้วให้อาหญิงไปเลือกซื้อที่ร้านทอง” คุณยายตบหลังมือเซียวหลิ่นเบา ๆ “ยายคิดว่าสักวันหลานจะพาแฟนกลับมา ยายจะได้มอบให้เธอ”
ได้ยินคำพูดของคุณยาย จมูกเซียวหลิ่นพลันแสบร้อน เขากุมมือผู้สูงวัยตอบ “ผมให้เงินคุณยายไว้กินดีอยู่ดี แล้วทำไมคุณยายไม่ใช้เองล่ะครับ”
“หลานจัดการเรื่องกินอยู่และทุกอย่างให้ยายเรียบร้อยหมดแล้ว ยายจะมีอะไรให้ใช้เงินอีกล่ะ” ใบหน้าเปี่ยมเมตตาของผู้สูงวัยเผยรอยยิ้ม “ยายชอบเสี่ยวถังมาก เรียกเธอเข้ามาสิ ยายจะสวมให้เธอด้วยมือของยายเอง”
เซียวหลิ่นจับไหล่ผู้สูงวัยไว้ แล้วพูดเสียงแหบต่ำว่า “คุณยายครับ ตอนนี้เสี่ยวถังยังไม่ใช่แฟนผม ผมกำลังตามจีบเธออยู่”
คุณยายหลินชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ตบแขนเซียวหลิ่นเบา ๆ “ถ้าอย่างนั้นหลานต้องพยายามให้มากนะ เสี่ยวถังเป็นเด็กดี นิสัยดี เป็นมิตรกับคนอื่น ยายชอบเธอมากเลย”
เซียวหลิ่นขานรับเบา ๆ เขาปิดกล่องเครื่องประดับแล้วส่งคืนให้ผู้สูงวัย “รอผมจีบเธอติดก่อน ผมจะพาเธอมาอีก ตอนนั้นคุณยายค่อยสวมให้เธอ ดีไหมครับ”