ตอนที่เย่หยุนถังเดินตามเซียวหลิ่นออกมา เธอไม่ได้เอาเสื้อผ้ามาเปลี่ยนด้วย
หลังจากทั้งสองเดินจากลานบ้านเข้ามาในห้อง เซียวหลิ่นก็เปิดตู้เสื้อผ้า ข้างในแขวนเสื้อเชิ้ตกับเสื้อยืดของเขาอยู่ไม่กี่ตัว
“คุณเลือกสักตัวใส่นอนคืนนี้ไหม” เซียวหลิ่นถาม
เย่หยุนถังพยักหน้า เธอหยิบเสื้อเชิ้ตสีดำขึ้นมาตัวหนึ่ง “ตัวนี้ได้ไหม”
เซียวหลิ่นพยักหน้า “ได้”
เย่หยุนถังถือเสื้อเชิ้ตเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ
อาบน้ำเสร็จ เธอก็ซักเสื้อผ้าของตัวเองต่อ
หลังจากเอาไปตากไว้บนราวไม้ไผ่ในลานบ้านแล้ว เธอก็กลับเข้าห้อง
เธอคิดว่าเซียวหลิ่นคงไปอีกห้องแล้ว ไม่นึกว่าเขายังยืนอยู่ข้างตู้เสื้อผ้า
พอได้ยินเสียงฝีเท้า เขาก็หันมามองเธอ
เย่หยุนถังสวมเสื้อเชิ้ตสีดำของเขาอยู่ รูปร่างผอมเพรียวของเธอทำให้เสื้อดูหลวมโคร่ง ชายเสื้อยาวลงมาปิดต้นขาพอดี
ผมยาวที่ยังหมาดแผ่ลงบนไหล่ เนื้อผ้าแนบไปตามแนวไหล่และแผ่นหลังบอบบาง ขาเรียวขาวทั้งสองข้างเปลือยเปล่าไร้สิ่งปกปิด ชวนให้ใจสั่นอย่างร้ายกาจ
เมื่อเย่หยุนถังเห็นว่าเซียวหลิ่นยังไม่ไป เธอก็ตกใจสะดุ้ง
เธอซักทั้งเสื้อชั้นในและกางเกงชั้นในไปแล้ว เท่ากับตอนนี้ไม่ได้สวมอะไรอยู่ข้างใน พอเห็นผู้ชาย เธอก็รีบยกผ้าขนหนูในมือขึ้นบังหน้าอก
“ทำไมคุณยังอยู่ที่นี่”
แววตาที่เซียวหลิ่นมองเย่หยุนถังมืดลึกขึ้นหลายส่วน
เขาหยิบชุดอยู่บ้านออกมาจากตู้เสื้อผ้าหนึ่งชุด “ฉันมาเอาเสื้อผ้า”