หวังจวินเติบโตมาในครอบครัวแม่เลี้ยงเดี่ยว พ่อของเขาเคยทำงานเดินเรือ แต่เมื่อสองปีก่อนเกิดอุบัติเหตุตกทะเล แล้วไม่กลับขึ้นมาอีกเลย
บริษัทเดินเรือจ่ายเงินชดเชยให้ครอบครัวเกือบหนึ่งล้านหยวน
หวังจวินนำเงินสองแสนหยวนไปแต่งงานกับเจียงจ้าวตี้ หญิงสาวจากเมืองเล็กข้างเคียง ซึ่งก็คือภรรยาของเขา
“ผมได้ยินจากเพื่อนบ้านมาว่า หวังจวินมีแนวโน้มใช้ความรุนแรงในครอบครัว เขาทุบตีเจียงจ้าวตี้จนใบหน้าเขียวช้ำอยู่บ่อย ๆ” เฉิงเหล่ยกล่าว
เฉินหยางขมวดคิ้ว “พ่อแม่ของเจียงจ้าวตี้ไม่สนใจเลยหรือ?”
เย่หยุนถังยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา “ตั้งชื่อว่าจ้าวตี้แบบนี้ เกรงว่าตระกูลเจียงคงมีลูกชายชื่อเย่าจู่ด้วยกระมัง!”
ตำรวจยังไม่ได้ไปตรวจสอบสถานการณ์ของตระกูลเจียง แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าเจียงจ้าวตี้ถูกสามีทำร้ายมานานหลายปี คนในครอบครัวเดิมกลับไม่สนใจไยดี แสดงว่าพวกเขาคงให้ความสำคัญกับลูกชายมากกว่าลูกสาวอย่างยิ่ง
“ผู้ชายที่หน้าตาเหมือนหวังจวินไม่มีผิดเพี้ยน สืบรู้ตัวตนแล้วหรือยัง?” เซียวหลิ่นถาม
เฉิงเหล่ยพยักหน้า “ผมไปที่บริษัทสายการบินมาแล้ว พบว่าเมื่อครึ่งปีก่อน มีผู้ชายชื่อเซี่ยอันหน้าตาคล้ายหวังจวินมาก นั่งเครื่องบินจากประเทศวายมาถึงเมืองชางซื่อ”
แนวกรามของเซียวหลิ่นขึงตึง แววตาคมกริบดุจเหยี่ยว “การตายของหวังจวิน มีความเป็นไปได้สูงว่าเจียงจ้าวตี้ ภรรยาของเขา กับเซี่ยอันที่จู่ ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้น จะร่วมมือกันวางแผนฆาตกรรม”
เฉินหยางยื่นขอหมายค้นทันที จากนั้นทุกคนก็รีบรุดไปยังบ้านของหวังจวิน
เมื่อไปถึง เซี่ยอันไม่อยู่บ้าน มีเพียงเจียงจ้าวตี้อยู่คนเดียว
พอเห็นตำรวจพังประตูบุกเข้ามา ใบหน้าของเจียงจ้าวตี้ก็ซีดเผือด แววตาวูบไหวด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัว
หลังเฉินหยางชี้แจงเหตุผลที่มาและแสดงหมายค้น เจียงจ้าวตี้ก็เข่าอ่อนจนแทบยืนไม่อยู่
เย่หยุนถังกับเสิ่นเยี่ยนถือกล่องอุปกรณ์ เริ่มลงมือตรวจสอบสถานที่เกิดเหตุ
เมื่อไปถึงห้องน้ำ เธอหยิบสารลูมินอลออกมา ฉีดพ่นลงบนพื้น ผนัง และอ่างล้างหน้า
ในความมืด แสงเรืองสีเขียวอมฟ้าสว่างจ้าก็ปรากฏขึ้นเป็นบริเวณกว้างในพริบตา