จ้าวเจียซู่กับลัวจื่อหลิ่นไม่ใช่คนเมืองเย่เฉิงโดยกำเนิด ทั้งคู่เพิ่งย้ายมาเรียนตอนมัธยมปีสอง ก่อนหน้านี้เรียนประถมกับมัธยมปีหนึ่งอยู่ที่เมืองลิ่น
หลังย้ายมาเรียนที่เมืองเย่เฉิง จ้าวเจียซู่กับลัวจื่อหลิ่นไม่เคยรังแกใคร เย่หยูหางสนิทกับทั้งคู่แล้ว ก็มักออกไปเล่นเน็ตคาเฟ่ หนีเรียน เที่ยวผับ และดื่มเหล้าด้วยกันเป็นประจำ
เย่หยูหางเช็ดน้ำตาบนใบหน้า “ครั้งหนึ่งพวกเขาเมาจัด คุยโวว่าตัวเองเป็นเพื่อนสนิทกับลูกชายมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองลิ่น อยู่ที่นั่นจะทำอะไรก็ได้ ถ้าไม่เกิดเรื่องนั้นขึ้น พวกเขาก็ไม่ต้องย้ายมาเรียนที่เมืองเย่เฉิง”
เซียวหลิ่นหรี่ดวงตาลึกล้ำเย็นชา “คุณรู้ไหมว่าเป็นเรื่องอะไร”
รัศมีอำนาจของเซียวหลิ่นแข็งแกร่งเกินไป เย่หยูหางไม่กล้าสบตาเขาแม้แต่น้อย จึงตอบเสียงสั่น “ผมไม่รู้ พวกเขายอมตายก็ไม่พูด”
เซียวหลิ่นพยักหน้าอย่างครุ่นคิด “คุณรู้ไหมว่าลูกชายมหาเศรษฐีที่พวกเขาพูดถึงชื่ออะไร”
เย่หยูหางส่ายหน้า แล้วนึกอะไรขึ้นได้จึงรีบพูดเสริม “ครั้งหนึ่งตอนพวกเราเล่นเกมด้วยกัน ผมลองค้นหามหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองลิ่น แล้วชี้รูปให้ทั้งคู่ดู พวกเขาบอกว่าเคยไปเที่ยวบ้านมหาเศรษฐีคนนั้นมาก่อน”
เย่หยุนถังค้นหารูปมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองลิ่นเจอทางอินเทอร์เน็ตแล้ว เขาแซ่โจว เป็นชายวัยสี่สิบกว่า
เย่หยุนถังยื่นรูปให้เย่หยูหางดู “ใช่คนนี้ไหม”
เย่หยูหางพยักหน้า “ใช่ครับ”
หลังออกจากบ้านเก่าตระกูลเย่ เซียวหลิ่นก็โทรศัพท์สั่งให้คนตรวจสอบโรงเรียนที่จ้าวเจียซู่กับลัวจื่อหลิ่นเคยเรียนในเมืองลิ่น