“ถอดรหัสโทรศัพท์ของลัวจื่อหลิ่นได้แล้ว เรากู้คืนประวัติแชทในวีแชทที่เขาลบไปได้ พบว่าก่อนถูกฆ่า เขาคุยกับโจวซีว ลูกชายมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองลิ่น”
“โจวซีวเกลียดจ้าวเจียซู่มาก อยากให้จ้าวเจียซู่ตาย ลัวจื่อหลิ่นบอกเขาว่าจ้าวเจียซู่ตายแล้ว”
“ทางเหล่ยยังสืบพบด้วยว่า ตลอดสามปีที่ผ่านมา มีการทยอยซื้ออุปกรณ์ระดับสูงสุดในบัญชีเกมของจ้าวเจียซู่ รวมมูลค่ากว่าหนึ่งล้าน ผู้จ่ายเงินทั้งหมดคือโจวซีว”
หลังฟังรายงานของซ่งเช่อจบ ดวงตาดำขลับของเซียวหลิ่นก็หม่นลงเล็กน้อย “สืบพบเบาะแสการเดินทางของโจวซีวหรือยัง”
“พบแล้ว บันทึกบนทางด่วนระบุว่าเขาขับรถมาถึงเมืองเย่เฉิงเมื่อวาน ตอนนี้น่าจะยังอยู่ในเมือง ลัวจื่อหลิ่นมีโอกาสสูงที่จะถูกเขาฆ่า!”
เส้นกรามหล่อเหลาของเซียวหลิ่นพลันขึงตึง “รีบตรวจสอบที่อยู่ของโจวซีวทันที ถ้าไม่มีเบาะแสจากโรงแรม ให้ตรวจสอบโรงแรมเล็ก ๆ และที่พักแบบโฮมสเตย์แถบชานเมืองกับย่านเมืองเก่าทีละแห่ง ต้องระบุตำแหน่งของเขาให้ได้”
ซ่งเช่อตอบ “รับทราบ”
หลังวางสาย เซียวหลิ่นก็หันไปมองชายที่เขารั้งตัวไว้
พอได้ยินชื่อโจวซีว สีหน้าของชายคนนั้นก็ซับซ้อน “คุณชายโจวคนนั้นก่อเรื่องอีกแล้วหรือ”
เซียวหลิ่นยื่นบัตรตำรวจให้ชายคนนั้นดู “ผมเป็นตำรวจจากหน่วยสืบสวนอาชญากรรมเมืองเย่เฉิง ช่วงนี้ที่เมืองเย่เฉิงเกิดคดีฆาตกรรมนักเรียนสองคดี จ้าวเจียซู่กับลัวจื่อหลิ่นเคยเรียนที่โรงเรียนมัธยมสามแห่งนี้ คุณพอจะจำพวกเขาได้ไหม”
รูม่านตาของชายคนนั้นหดเล็กลง เขาถามอย่างไม่อยากเชื่อ “คดีนักเรียนเมืองเย่เฉิงถูกฆ่าที่กำลังเป็นข่าวครึกโครมบนอินเทอร์เน็ตช่วงนี้ เหยื่อคือจ้าวเจียซู่กับลัวจื่อหลิ่นหรือ”