หญิงชรามองเซียวหลิ่นกับเย่หยุนถังด้วยสีหน้าซาบซึ้ง ขอบตาแดงเรื่อ “คุณตำรวจ อยากถามอะไรก็ถามมาเถอะ ก่อนหน้านี้ที่ฉันไม่ยอมพูดก็เพราะกลัวว่าจี้เฉินจะรู้แล้วมาแก้แค้น! เขาเป็นคนใจแคบยิ่งกว่ารูเข็ม พอมีชื่อเสียงก็ทั้งรวยทั้งมีอำนาจ ก่อนหน้านี้มีตำรวจมาสืบเรื่องครูเจียง ลูกชายฉันแค่พูดว่าครูเจียงไม่คิดจะให้ทุนจี้เฉินต่อแล้ว หลังจากนั้นเธอก็หายตัวไป พอจี้เฉินรู้เข้า เขาก็สั่งให้คนไปยกเลิกงานของลูกชายฉันในเมือง”
เซียวหลิ่นจับได้ถึงข้อมูลสำคัญ แววตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย “ครูเจียงไม่คิดจะให้ทุนจี้เฉินต่อแล้ว พวกคุณรู้ไหมว่าเพราะอะไร?”
หญิงชราพยักหน้า “ครั้งหนึ่งลูกชายฉันไปบ้านตระกูลจี้ แล้วบังเอิญได้ยินจี้เฉินคุยกับจี้ต้าเหว่ย จี้ต้าเหว่ยบอกว่าจี้เฉินทำร้ายตัวเองจนบาดเจ็บ แต่ต่อหน้าครูเจียงกลับบอกว่าจี้ต้าเหว่ยเป็นคนทรมานเขา เพื่อทำลายชื่อเสียงจี้ต้าเหว่ย จี้เฉินบอกจี้ต้าเหว่ยว่า ต้องทำแบบนั้นเท่านั้นถึงจะหลอกเอาทุนจากครูเจียงได้”
“ลูกชายฉันคิดว่าครูเจียงเป็นคนดี ไม่ควรถูกสองลุงหลานจี้เฉินหลอกแบบนั้น ก็เลยแอบเขียนจดหมายไปบอกความจริงกับครูเจียง”
“ต่อมาลูกชายฉันก็เข้าเมืองไปทำงาน ไม่รู้ว่าเพราะครูเจียงอ่านจดหมายแล้วมีเรื่องขัดแย้งกับจี้เฉินหรือเปล่า หลังจากนั้นฉันก็ไม่เคยเห็นครูเจียงในหมู่บ้านอีกเลย”
“ตำรวจเคยมาค้นหาในภูเขาหลายครั้ง แต่ก็ไม่พบครูเจียง เหมือนจะเรียกสองลุงหลานตระกูลจี้ไปสอบถามด้วย แต่ก็ไม่ได้เบาะแสอะไร”
หญิงชราถอนหายใจ “ครูเจียงเป็นผู้หญิงที่ทั้งสวยทั้งจิตใจดี เดินทางไกลมาสอนหนังสือเป็นครูอาสาสมัครในภูเขาของพวกเรา ไม่เคยบ่นว่าลำบากเลยสักนิด เธอสอนความรู้ให้เด็ก ๆ เปิดโลกภายนอกผ่านโทรศัพท์ให้พวกเขาดู คอยให้กำลังใจให้ตั้งใจเรียน เผื่อวันหน้าจะได้ออกจากภูเขาไป”