หลังกอหญ้า มีร่างสูงใหญ่แต่ผอมเพรียวร่างหนึ่งนอนอยู่
คนคนนั้นสวมเสื้อแจ็กเก็ตกันลมสีดำ ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่น ริมฝีปากซีดขาว ร่างกายอ่อนแรงอย่างยิ่ง
เขากอดเข่า หอบหายใจแผ่วเบาพลางร้องขอความช่วยเหลือ
เมื่อเซียวหลิ่นกับเย่หยุนถังเห็นชัดว่าเป็นใคร ทั้งคู่ก็อุทานออกมาพร้อมกัน “เยี่ยนซี่?”
ชายหนุ่มที่ร้องขอความช่วยเหลือได้ยินเสียงจึงเงยหน้าขึ้น
ดวงตาหงส์ที่เคยหม่นแสง พอเห็นคนทั้งสองเดินเข้ามา ก็พลันฉายแววยินดีและความหวัง “บ้าจริง บ้าจริง บ้าจริง...”
เขาพูดคำว่า “บ้าจริง” ซ้ำติดกันไม่หยุด
เขาคิดว่าตัวเองคงต้องมาตายในที่กันดารแห่งนี้เสียแล้ว ใครจะคิดว่าในยามสิ้นหวังจะได้เจอคนรู้จัก
“พี่สอง!”
“คุณเย่คนสวย!”
เซียวหลิ่นกับเย่หยุนถังชะงักไปอีกครั้ง ทั้งคู่ถามขึ้นพร้อมกัน “คุณรู้จักเขา/เธอเหรอ?”
เยี่ยนซี่ไม่รู้ว่าควรตอบใคร จึงทำได้เพียงพยักหน้าอย่างตื่นเต้น
เขาย่อมรู้จักเซียวหลิ่นอยู่แล้ว ทายาทลำดับสองแห่งตระกูลเซียวในเมืองหลวง บ้านมีอำนาจบารมี แต่ไม่ยอมเป็นท่านชายสองที่สุขสบาย กลับดึงดันมาที่เมืองเย่เฉิง ปกปิดฐานะ แล้วทำงานตำรวจสืบสวนที่ทั้งเหนื่อยยากและอันตราย
แถมยังห้ามพวกพ้องอย่างพวกเขาเปิดเผยฐานะของเขาให้คนนอกรู้ด้วย
ส่วนคุณเย่คนสวยนั้น ครั้งหนึ่งเขาถูกแฟนคลับคลั่งไคล้ของจี้เฉินไล่ตาม จนเกือบโดนไข่เน่าปาใส่ ยังดีที่คุณเย่คนสวยขี่มอเตอร์ไซค์ผ่านมาพอดีและช่วยเขาไว้
ถ้าไม่รู้ว่าคุณเย่คนสวยแต่งงานแล้ว เขาก็อยากจีบเธอเหมือนกัน
เยี่ยนซี่ไม่คิดว่าจะได้เจอทั้งสองคนที่นี่ “พี่สอง ทำไมพี่กับคุณเย่คนสวยถึงมาอยู่ที่นี่ครับ?”
ดวงตาดำของเซียวหลิ่นลุ่มลึก “เธอเป็นหมอนิติเวชคนใหม่ของทีมเรา”
ดวงตาของเยี่ยนซี่สว่างวาบยิ่งกว่าเดิม “คุณเย่คนสวย นอกจากขี่มอเตอร์ไซค์เก่งแล้ว ยังชันสูตรศพเป็นด้วยเหรอครับ เจ๋งสุด ๆ ไปเลย”