เย่หยุนถังหันไปมองหญิงที่เอ่ยขึ้น
หญิงคนนั้นดูมีอายุราวสี่สิบต้น ๆ แต่งกายภูมิฐาน รูปร่างเพรียวบาง ใบหน้าดูเหมือนได้รับการบำรุงรักษาอย่างพิถีพิถัน
ทว่าดวงตากลับบวมแดง บนใบหน้ายังมีคราบน้ำตาที่ยังไม่แห้ง
หากเย่หยุนถังเดาไม่ผิด หญิงคนนี้น่าจะเป็นแม่ของจ้าวเจียซู่
ทันทีที่แม่ของจ้าวเจียซู่เข้ามาในสถานีตำรวจ เธอก็พุ่งเข้าหาหญิงชราอย่างเดือดดาล “คุณเลี้ยงดูจ้าวหมิงหยวนมายังไงกัน เขาฆ่าลูกฉันตาย นังยายแก่บ้าเอ๊ย ตอนนี้ยังมาสร้างเรื่องที่สถานีตำรวจอีก ฉันจะให้จ้าวหมิงหยวนชดใช้ด้วยเลือด!”
เห็นแม่ของจ้าวเจียซู่กำลังจะบีบคอหญิงชรา ฉินเฟิงก็รีบก้าวเข้าไปดึงเธอออกมา
แม่ของจ้าวเจียซู่ล้มก้นกระแทกพื้น ร้องไห้คร่ำครวญว่า “ฉันทำบาปอะไรไว้กันนะ? ตอนนั้นฉันไม่น่าแต่งงานกับจ้าวหมิงหยวนเลย เจียซู่ผู้น่าสงสารของฉัน!”
หญิงชราก็อารมณ์พลุ่งพล่านไม่แพ้กัน นางจ้องแม่ของจ้าวเจียซู่ด้วยดวงตาแดงก่ำ “อวี๋เหมยเฟิ่ง เจียซู่เกิดเรื่องขึ้น พวกเราทุกคนก็เสียใจ! แต่เธอจะใส่ร้ายหมิงหยวนแบบนี้ไม่ได้ ลองเอามือทาบอกแล้วพูดตามตรงสิ บ้านฉันทำอะไรผิดต่อเธอหรือ? หลายปีมานี้เขาขับรถบรรทุกอย่างขยันขันแข็ง ต้องฝ่าลมฝ่าฝน เงินทุกบาททุกสตางค์ที่หามาได้ก็ยกให้เธอหมด ตัวเองไม่กล้ากินไม่กล้าใช้! ปีนั้นพ่อเธอป่วย เขาแบกท่านวิ่งวุ่นไปทั่ว เฝ้าอยู่ข้างเตียงคอยดูแลทุกอย่าง ไม่เคยบ่นสักคำ!”
เมื่อนึกถึงสิ่งที่จ้าวหมิงหยวนทุ่มเทให้ครอบครัวอวี๋เหมยเฟิ่งมาตลอดหลายปี หญิงชราก็ยิ่งเดือดดาล “ทุกครั้งที่หมิงหยวนเหนื่อยยากจากการขับรถกลับมา เธอไม่ทำข้าวให้เขากินสักมื้อก็แล้วไป ยังเลี้ยงเจียซู่ให้กลายเป็นคนดูถูกคนจน เอาแต่ใจและทำตัวไม่เกรงกลัวใครอีก! เขาไม่เรียกหมิงหยวนว่าพ่อ ไม่เรียกฉันว่าย่าสักคำ ฉันพูดกับเขาแค่สองประโยค เขาก็ด่าฉันว่ายายแก่ไม่ยอมตาย ยายบ้านนอก แถมยังถุยน้ำลายใส่หน้าฉัน! เห็นแก่ที่เจียซู่เป็นสายเลือดตระกูลจ้าว พวกเราถึงยอมเขาทุกอย่าง ผ่อนปรนให้ทุกเรื่อง ไม่เคยตำหนิเขาเลยสักนิด! แล้วตอนนี้เธอกลับมาป้ายสีหมิงหยวนว่าฆ่าเจียซู่ หมิงหยวนคือคนที่รักเจียซู่ที่สุดในโลก จิตสำนึกของเธอถูกหมากินไปแล้วหรือไง?”