เย่หยุนถังขับรถมาถึงหน่วยฝึกอบรมระดับจังหวัด
เธอเพิ่งจอดรถเสร็จ เสียงทุ้มนุ่มสุภาพก็ดังขึ้นจากด้านหลัง “รุ่นน้อง”
เย่หยุนถังหันกลับไป เห็นเสิ่นเยี่ยนในเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสแล็กสีดำ ดูสะอาดสดใสและหล่อเหลา
มุมปากเธอโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม “รุ่นพี่”
เสิ่นเยี่ยนก้าวยาว ๆ มาหยุดตรงหน้าเย่หยุนถัง “รุ่นน้องมาทำธุระแถวนี้เหรอ”
เย่หยุนถังพยักหน้า “ฉันมาหาหัวหน้าเซียวของหน่วยงานเราค่ะ”
เสิ่นเยี่ยนพยักหน้าอย่างครุ่นคิด “พวกเราเพิ่งประชุมเสร็จ หัวหน้าเซียวคงออกมาเร็ว ๆ นี้”
ยังไม่ทันที่เย่หยุนถังจะพูดอะไร เสิ่นเยี่ยนก็ถามต่อ “สุดสัปดาห์หน้ามีงานสัมมนาศิษย์เก่า คุณจะไปร่วมไหม”
เย่หยุนถังพยักหน้า “ไปก็ได้ค่ะ”
เสิ่นเยี่ยนหยิบโทรศัพท์ออกมา “ผมจะดึงคุณเข้ากลุ่มนะ”
“ได้ค่ะ”
เสิ่นเยี่ยนเพิ่งดึงเย่หยุนถังเข้ากลุ่มเสร็จ เซียวหลิ่นก็เดินมาถึง
เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำตัวที่เย่หยุนถังใส่เมื่อคืน ปลดกระดุมสองเม็ดบน คิ้วตาลึกล้ำ ทั้งตัวแผ่กลิ่นอายเย็นชาและเฉียบคม
เย่หยุนถังเห็นชายหนุ่มที่ไม่ยิ้มไม่หัวเราะ จึงยิ้มทักทาย “หัวหน้าเซียว”
เสิ่นเยี่ยนหันกลับไปมองเซียวหลิ่น สายตาเลื่อนไปหยุดที่ไหล่ซ้ายของเขาโดยไม่รู้ตัว
ก่อนหน้านี้ตอนประชุม เซียวหลิ่นนั่งอยู่ข้างเขา เพียงเอียงศีรษะก็เห็นไหล่ซ้ายของเซียวหลิ่นแล้ว
เส้นผมยาวสีน้ำตาลชาและหยักศกเล็กน้อยเส้นหนึ่งตกอยู่ตรงนั้นพอดี ยากจะทำเป็นมองไม่เห็น
เมื่อเซียวหลิ่นเห็นสายตาของเสิ่นเยี่ยนกวาดไปยังเส้นผมนั้นอีกครั้ง เขาก็เหลือบมองตามไปด้วย
เย่หยุนถังสังเกตได้อย่างไวว่าบรรยากาศเริ่มแปลกไป