เซียวหลิ่นสูงใหญ่สง่างาม เส้นกรอบหน้าเย็นชาของเขาตึงเขม็ง
ไป่ชูเหวยในอ้อมแขนของเขาดูบอบบางราวกับจะแตกสลาย ทั้งยังตัวเล็กผอมบางเป็นพิเศษ
ความเจ็บปวดทำให้ใบหน้าของไป่ชูเหวยซีดเผือด ดวงตาพร่ามัวด้วยม่านน้ำตา “พี่อาหลิ่น ชูเหวยเจ็บมาก ชูเหวยจะตายหรือเปล่า...”
“ผมจะพาคุณไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้”
เซียวหลิ่นถอนสายตาจากเย่หยุนถัง ก่อนก้าวฉับ ๆ ไปที่รถและอุ้มไป่ชูเหวยขึ้นไปนั่ง
รถออฟโรดพุ่งทะยานจากไปอย่างรวดเร็ว
เย่หยุนถังย่อมเห็นกางเกงของไป่ชูเหวยที่ชุ่มไปด้วยเลือด คาดว่าหลังจากไป่ชูเหวยพบหลิวเชียนเชียนและรู้ความจริงเข้า อารมณ์ที่พลุ่งพล่านคงทำให้เลือดออกมากอีกครั้ง
ในสถานการณ์เช่นนี้ ไม่ว่าจะมองจากมุมไหน เซียวหลิ่นก็ไม่อาจปล่อยปละละเลยได้
เธอรู้ดีว่าการกระทำของเขาไม่อาจตำหนิได้
แต่ในอกของเธอกลับเหมือนถูกผึ้งต่อยเบา ๆ ไม่ถึงกับเจ็บ ทว่ารู้สึกอึดอัดอยู่บ้าง
“พี่หยุนถัง พี่ว่าหัวหน้าของเราจะเกิดสงสารไป่ชูเหวย แล้วคิดกลับไปคืนดีกับเธอหรือเปล่าครับ” เฉิงเหล่ยเดินเข้ามาถาม
เย่หยุนถังมองรถออฟโรดที่ลับหายไปจากสายตา เธอเม้มริมฝีปากแดง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงที่อ่านอารมณ์ไม่ออก “เรื่องส่วนตัวของเขา ฉันไม่รู้”
เรื่องที่เกิดขึ้นกับไป่ชูเหวยก็น่าสงสารจริง ๆ
แต่เธอไม่ได้รู้สึกสงสารไป่ชูเหวยเลย
“ไป่ชูเหวยเป็นคนเห็นแก่ตัวและทะเยอทะยาน เมื่อก่อนพอไปเกาะสามีพี่ได้ ก็ทิ้งหัวหน้าของเรา ตอนนี้แท้งลูกไปแล้ว ต่อไปก็มีลูกไม่ได้อีก ไม่มีทางได้ปีนป่ายขึ้นที่สูงอีกแล้ว ผมกลัวว่าเธอจะร้องไห้โวยวายจนถึงขั้นฆ่าตัวตาย แล้วมาขอคืนดีกับหัวหน้าของเราน่ะสิ”