เซียวหลิ่นไม่ได้สวมชุดเดิมที่ใส่ตอนกลางวันแล้ว แต่เปลี่ยนเป็นเครื่องแต่งกายอีกชุดหนึ่ง
หลังปิดประตูรถ เขาก็ปรายตามองฟู่สือหลี่กับเย่หยุนถัง
แนวกรามตึงเครียด สีหน้าเคร่งขรึมและดุดัน
เย่หยุนถังสบตาเขาครู่หนึ่ง ก่อนจะเบือนสายตากลับมา
เธอผลักฟู่สือหลี่ออก แล้วผละจากอ้อมกอดของเขา
ฟู่สือหลี่มัวแต่สนใจเย่หยุนถัง จึงไม่ทันสังเกตเห็นเซียวหลิ่น
“ที่รัก ขอแค่คุณยอมกลับมาแต่งงานกับผม ต่อไปผมจะให้เงินคุณใช้เดือนละสิบล้าน พอถึงสิ้นปี ผมจะยกเงินปันผลให้คุณทั้งหมดด้วย”
เย่หยุนถังผู้คลั่งไคล้เงิน “……”
เธอสูดหายใจเฮือกใหญ่
พูดตามตรง ก่อนหน้านี้ฟู่สือหลี่พร่ำขอโทษและอ้อนวอนขอคืนดีสารพัด ก็ไม่ทำให้หัวใจเธอหวั่นไหวแม้แต่น้อย
แต่ตอนนี้พอได้ยินว่าเขาจะให้เงินเธอมากมายขนาดนั้น หัวใจของเธอก็เหมือนถูกบางอย่างกระแทกเข้าอย่างจัง
บนโลกนี้คงไม่มีใครไม่ชอบเงินหรอกมั้ง?
เดือนละสิบล้าน ปีหนึ่งก็หนึ่งร้อยยี่สิบล้าน
แถมยังมีเงินปันผลก้อนโต ชีวิตนี้นอนเฉย ๆ ก็สบายไปทั้งชาติ
ฟู่สือหลี่ไอ้สารเลวนั่น ถึงจะเป็นผู้ชายเฮงซวย แต่ข้อดีคือเขารวย
เย่หยุนถังกัดฟันกรอดจนแทบแหลก
ให้ตายสิ จะยั่วฉันก็อย่าเอาเงินมาฟาดหัวสิ
ตอนเซียวหลิ่นเดินผ่านทั้งสองคน เขาได้ยินสิ่งที่ฟู่สือหลี่พูดกับเย่หยุนถัง และเห็นแววหวั่นไหววูบหนึ่งในดวงตาของเธอด้วย
มือใหญ่ที่ซุกอยู่ในกระเป๋ากางเกงพลันกำแน่นจนกลายเป็นหมัด
เขาไม่มองทั้งคู่อีก แล้วเร่งฝีเท้ามุ่งหน้าไปยังประตูทางเข้าตึก
เมื่อเผชิญกับสิ่งล่อใจอย่างเงินทอง เย่หยุนถังก็บังคับตัวเองอย่างบ้าคลั่งให้นึกถึงความรู้สึกตอนจับได้ว่าฟู่สือหลี่นอกใจ