หลังออกจากหมู่บ้านจัดสรร หลิวเชียนเชียนก็เดินเข้าไปในตรอกเปลี่ยวไร้ผู้คน
ในตรอกมีชายคนหนึ่งสวมสูทสีดำและแว่นกรอบทองยืนอยู่
หลิวเชียนเชียนเดินเข้าไปหา ก่อนจะคล้องแขนชายหนุ่มอย่างสนิทสนม
“ฟู่จง ฉันมีข่าวดีจะบอกคุณ”
ชายหนุ่มหันมามองหลิวเชียนเชียน “ข่าวดีอะไร?”
“ฟู่สือหลี่ที่คุณเกลียดที่สุดตายแล้ว ตระกูลฟู่ไม่มีทายาทแล้ว ท่านปู่ฟู่ต้องให้คุณเข้าตระกูลฟู่ รับคุณกลับไปสืบสายตระกูลแน่นอน”
ดวงตาหลังเลนส์แว่นของชายหนุ่มหรี่ลง “ฟู่สือหลี่ตายแล้วเหรอ? คุณแน่ใจนะ?”
หลิวเชียนเชียนพยักหน้า น้ำเสียงแฝงความภาคภูมิใจที่ปิดไม่มิด “แฟนเก่าของฉันที่เป็นพวกย้ำคิดย้ำทำ เป็นโรคคลั่ง ใจแคบ แถมยังไม่มีการศึกษา โทรมาหาฉัน เขาบอกด้วยปากตัวเองว่าฆ่าฟู่สือหลี่แล้ว”
หลิวเชียนเชียนเขย่งปลายเท้า ทำท่าราวกับกำลังรอรับคำชมและอยากให้ชายหนุ่มจูบเธอ
“ฟู่จง พอไม่มีฟู่สือหลี่เป็นอุปสรรคแล้ว ทุกอย่างของตระกูลฟู่ก็จะเป็นของคุณหมดเลยใช่ไหม?”
ฟู่จิ่งโจวเชยคางหลิวเชียนเชียนขึ้น ก่อนจะกัดริมฝีปากเธอเบาๆ “คุณทำยังไงให้แฟนเก่ายอมฆ่าคนเพื่อคุณ?”
หลิวเชียนเชียนหัวเราะเยาะ แววตาเต็มไปด้วยความดูแคลน “เขาก็แค่คนโง่ไร้สมอง เป็นหมาบ้าตัวหนึ่ง ขอแค่ฉันพูดยุแยงต่อหน้าเขาสักสองสามคำ ทำให้เขาเข้าใจผิดว่าไป่ชูเหวยกับฟู่สือหลี่ดูถูกเขา และอยากบีบให้ฉันเลิกกับเขา เขาก็จะคลุ้มคลั่งเอง”
“อีกอย่าง ฉันยังแอบสลับยาโรคคลั่งของเขาด้วย พอไม่มียาควบคุมอาการ เขาก็จะกลายเป็นคนย้ำคิดย้ำทำและคลุ้มคลั่ง จนกลายเป็นมีดในมือฉัน”
ชายหนุ่มบีบเอวหลิวเชียนเชียน “คุณไม่กลัวว่าเขาจะเปิดโปงคุณเหรอ?”