หลังได้รับโทรศัพท์จากเจียงจ้าวตี้ เจียงเย่าจู่ก็มาถึงบ้านของเธอ
เขาสวมเสื้อผ้าแบรนด์เนมทั้งตัว เดินวางท่าเข้ามาในบ้านอย่างไม่เกรงใจ กวาดตามองห้องรับแขนแล้วถามว่า “พี่เขยล่ะ?”
“เขาทำงานล่วงเวลา ยังไม่กลับมา” เจียงจ้าวตี้ตอบด้วยสีหน้าเย็นชา
เจียงเย่าจู่หัวเราะเยาะ พลางกวาดตามองเจียงจ้าวตี้ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาดูแคลน “ทำไมพี่ไม่แต่งเนื้อแต่งตัวให้ดีหน่อยล่ะ? พี่เขยหน้าตาดีขนาดนั้น ไม่กลัวเขาออกไปแอบกินข้างนอกหรือไง?”
พูดจบ เขาก็เปลี่ยนเรื่องแล้วยื่นมือไปหาเจียงจ้าวตี้ “ช่วงนี้ฉันมีแฟนแล้ว ค่าใช้จ่ายเยอะ พี่เอาเงินมาให้อีกหน่อยสิ”
เจียงจ้าวตี้เหลือบมองเจียงเย่าจู่ “ฉันเป็นตู้เอทีเอ็มของนายหรือไง?”
เจียงเย่าจู่ยกมุมปาก ท่าทีแข็งกร้าว “พี่มีจุดอ่อนอยู่ในมือฉัน กล้าไม่ให้หรือ? ถ้าไม่ให้ ฉันจะเอาเรื่องเมื่อก่อนของพี่ไปบอกพี่เขย บอกทุกคนให้หมด ดูสิว่าต่อไปพี่ยังจะใช้ชีวิตอยู่ในสังคมได้ยังไง!”
เจียงจ้าวตี้เม้มริมฝีปากซีดเซียวแน่น “คราวนี้อยากได้เท่าไรอีก?”
เจียงเย่าจู่ชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว “อย่างน้อยหนึ่งหมื่น”
เจียงจ้าวตี้มองเจียงเย่าจู่อยู่นาน กว่าจะเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า “นายก็รู้ว่าตอนนี้ฉันตกงานแล้ว ถ้าจะเอาเงิน ก็ต้องไปเอาจากพี่เขย ถ้าเขารู้เข้า เขาต้องตีฉันตายแน่”
“ตีแล้วจะเป็นไรไป?” เจียงเย่าจู่ไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย น้ำเสียงเย็นชาจนน่าขนลุก “ผู้ชายก็คือฟ้าของผู้หญิง แต่งพี่กลับไปแล้วจะตีสักสองสามที ก็ไม่ได้ตีจนตายสักหน่อย พี่ก็ทน ๆ เอาไว้สิ อีกอย่าง ตอนนั้นพี่เขยยังจ่ายเงินตั้งสองแสนเพื่อแต่งพี่มา เขาต้องทะนุถนอมพี่อยู่แล้ว”
มุมปากเจียงจ้าวตี้ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบปนเย้ยหยัน แววตาเต็มไปด้วยความโศกเศร้า “เงินสองแสนนั่น พ่อแม่ไม่ได้เอาไปใช้กับนายหมดหรือไง? สำหรับพวกคุณแล้ว ฉันเป็นอะไร เป็นแค่สินค้าชิ้นหนึ่งสินะ!”