หลิวเชียนเชียนเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในงานเลี้ยงวันเกิดออกมา “เย่หยุนถังเปิดโปงเรื่องที่ชูเหวยเป็นเมียน้อยและตั้งท้องก่อนแต่งงานต่อหน้าทุกคน ทำให้ท่านปู่ฟู่รู้สึกไม่ดีกับชูเหวยอย่างมาก เย่หยุนถังต้องอิจฉาชูเหวยแน่ ๆ อิจฉาที่ชูเหวยแย่งฟู่จงไป อิจฉาที่ชูเหวยจะให้กำเนิดทายาทสืบสกุลให้ตระกูลฟู่!”
หลิวเชียนเชียนพูดไปก็ยิ่งตื่นเต้น แถมยังรู้สึกแทนไป่ชูเหวยจนขอบตาแดงก่ำไปด้วยความโกรธ “ทั้งที่เย่หยุนถังเองต่างหากที่รักษาชีวิตคู่เอาไว้ไม่ได้ กลับโยนความผิดให้ชูเหวย ตอนนี้ยังกล้าทำร้ายคนจนเกือบตาย ผู้หญิงแบบนั้นน่ากลัวเกินไปแล้ว เซียวหลิ่น คุณเป็นอดีตคู่หมั้นของชูเหวย ถ้ายังเห็นตัวเองเป็นผู้ชาย ก็ควรรายงานเย่หยุนถังต่อผู้บังคับบัญชา ให้เธอตกงานและรับโทษตามกฎหมาย...”
“พอได้แล้ว!” เซียวหลิ่นตวาดขัดคำพูดที่ยังไม่ทันจบของหลิวเชียนเชียน สีหน้าเย็นเยียบราวน้ำแข็ง “ตอนที่ไป่ชูเหวยเกิดเรื่อง เย่หยุนถังอยู่ในสายตาของคนตระกูลฟู่ตลอดเวลา ไม่ได้ไปห้องครัวและไม่ได้ไปสวนหลังบ้าน การใส่ร้ายป้ายสีเจ้าหน้าที่ของรัฐต่อหน้าสาธารณชนต้องรับผิดตามกฎหมาย ตำรวจอย่างเราทำคดีโดยยึดหลักฐานและข้อเท็จจริง ไม่ใช่ตัดสินว่าใครผิดจากคำคาดเดาของคุณไม่กี่ประโยค!”
แววตาของเซียวหลิ่นคมกริบ ท่าทางน่าเกรงขาม หลิวเชียนเชียนถูกข่มจนถอยหลังไปหลายก้าว
เธอดูเหมือนไม่ยอมและไม่พอใจ มือทั้งสองข้างที่ห้อยอยู่ข้างตัวกำแน่นเป็นหมัด เชิดคางขึ้น ฝืนทำใจให้สงบก่อนสบตาเซียวหลิ่น “ชูเหวยเจอเรื่องเลวร้ายขนาดนี้ คุณยังช่วยเย่หยุนถังพูดอีกหรือ คุณถูกหน้าตาเย้ายวนของเธอหลอกให้ลุ่มหลงแล้วหรือไง?”