แขกเหรื่อต่างทยอยกันกลับไปแล้ว ภายในคฤหาสน์จึงเหลือเพียงเย่หยุนถังกับคนตระกูลฟู่
จู่ ๆ ก็มีเสียงกรีดร้องโหยหวนดังมาจากชั้นล่าง ทำเอาคนตระกูลฟู่สะดุ้งตกใจกันไปหมด
คนที่สงบนิ่งที่สุดเห็นจะเป็นเย่หยุนถัง
“รีบไปดูกันเร็ว!” เธอเป็นคนแรกที่มุ่งหน้าไปยังสวนหลังบ้าน
คนตระกูลฟู่ก็รีบร้อนตามไปเช่นกัน
ริมสระว่ายน้ำในสวนหลังบ้าน คนรับใช้ที่กรีดร้องทรุดลงนั่งกับพื้น ใบหน้าซีดเผือด ตัวสั่นเทา
เธอยกมือสั่นระริกชี้ไปยังสระว่ายน้ำ “มี...มีคนตาย!”
เย่หยุนถังรีบเดินเข้าไปดู
น้ำริมสระถูกย้อมด้วยสีเลือดแดงคล้ำ ไป่ชูเหวยลอยอยู่บนผิวน้ำ เส้นผมดำขลับแผ่กระจายอยู่ในน้ำราวกับหมึก ชุดราตรีที่สวมอยู่ชุ่มโชกไปด้วยเลือด
ฟู่สือหลี่เดินเข้ามา พอเห็นภาพตรงหน้า ขาทั้งสองข้างก็อ่อนยวบจนเกือบทรุดลงกับพื้น
คนตระกูลฟู่ต่างพากันแตกตื่น ทำอะไรไม่ถูก
เย่หยุนถังมองไป่ชูเหวยในน้ำ เวลานี้เธอไม่ได้มองไป่ชูเหวยในฐานะเมียน้อยอีกต่อไป แต่มองว่าเป็นผู้เสียหายคนหนึ่ง
เธอรีบหยิบถุงมือแบบใช้แล้วทิ้งจากกระเป๋ามาสวม ก่อนสั่งการอย่างสุขุมฉับไว “เอาผ้าขนหนูผืนใหญ่ที่หนาและแข็งแรงกับแผ่นไม้กว้าง ๆ มา แล้วรีบโทรเรียกรถพยาบาลและแจ้งตำรวจทันที”
เธอกั้นพื้นที่ไว้ ไม่ให้คนอื่นเข้าใกล้จุดเกิดเหตุที่ไป่ชูเหวยประสบเหตุ
เมื่อเอาแผ่นไม้มาแล้ว เธอกับคนรับใช้อีกสองคนช่วยกันสอดแผ่นไม้เข้าไปใต้ตัวไป่ชูเหวย แล้วออกแรงยกเธอขึ้นจากน้ำมาบนฝั่ง
เธอปูผ้าขนหนูรองใต้ตัวไป่ชูเหวย ก่อนใช้มือที่สวมถุงมือคลำชีพจรบริเวณลำคอ