หลายวันติดต่อกัน เย่หยุนถังกับเซียวหลิ่นไม่ได้พบหน้ากันเลย
วันนี้ ไป่ชูเหวยมาที่สถานีตำรวจ แล้วพบเย่หยุนถังซึ่งกำลังกินข้าวอยู่กับเสี่ยวเหวยในโรงอาหาร
“นิติเวชเย่ ฉันขอคุยกับคุณหน่อยได้ไหม” ไป่ชูเหวยถาม
เย่หยุนถังประหลาดใจเล็กน้อย เธอวางตะเกียบลง ดวงตาคู่งามฉายแววสงสัย “คุณจะคุยกับฉันเหรอ”
ไป่ชูเหวยพยักหน้า “ได้ไหม”
เสี่ยวเหวยที่นั่งอยู่ข้างเย่หยุนถังถลึงตามองไป่ชูเหวย “คุณยังมีหน้ามาขอคุยกับพี่หยุนถังอีกเหรอ ถ้าฉันเป็นคุณ คงหาท่อระบายน้ำสักแห่งมุดซ่อนตัวไปแล้ว”
ใบหน้าของไป่ชูเหวยแดงก่ำ ขอบตาเริ่มแดงระเรื่อ ดูท่าเหมือนใกล้จะร้องไห้เต็มที
เย่หยุนถังลุกขึ้นยืน “ได้ ตามฉันมา”
เย่หยุนถังหาสถานที่เงียบสงบไร้ผู้คน ก่อนมองไป่ชูเหวยอย่างไม่เข้าใจ “คุณจะคุยอะไรกับฉัน”
ไป่ชูเหวยสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ หลายครั้ง ก่อนพูดกับเย่หยุนถังว่า “ฉันมาขอโทษคุณ”
เย่หยุนถังเม้มริมฝีปากแดงแน่น “ความเสียหายเกิดขึ้นไปแล้ว คุณมีสิทธิ์ขอโทษ และฉันก็มีสิทธิ์ไม่ให้อภัย”
สีหน้าของไป่ชูเหวยซีดลงไปหลายส่วน ปลายนิ้วกำเข้าหากันแน่น ขอบตาแดงชัดยิ่งกว่าเดิม “ฉันรู้ว่าคุณคงไม่ให้อภัยฉัน แต่ฉันก็ยังติดคำขอโทษคุณอยู่ ตอนที่ฉันถูกวางยา คุณรีบช่วยฉันทันที แล้วยังช่วยตามหาความจริงอย่างเต็มที่ ฉันรู้สึกขอบคุณจริง ๆ”
ไป่ชูเหวยสูดจมูก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความละอาย “หลายวันมานี้ ฉันนอนอยู่บนเตียงคนไข้และคิดทบทวนหลายเรื่อง ตอนนั้นฉันไม่ควรทำลายครอบครัวของคุณ ฉันเอาแต่คิดถึงผลประโยชน์ของตัวเอง อยากปีนป่ายไปหาคนที่สูงส่งกว่า จนไม่รักษาเส้นแบ่งทางศีลธรรมเอาไว้ ไม่เพียงเท่านั้น ฉันยังตื้นเขินมาก เมื่อก่อนฉันดูถูกพวกคุณที่ทำงานนิติเวชกับสืบสวน แต่ครั้งนี้ถ้าไม่ได้พวกคุณ ฉันคงตายไปนานแล้ว”