หมอนรองคอที่เสิ่นเยี่ยนถืออยู่ เย่หยุนถังจำไม่ผิด น่าจะเป็นของที่เธอให้เขาตอนเรียนจบมหาวิทยาลัย!
เสิ่นเยี่ยนเรียนสูงกว่าเธอสองชั้น ในหอพักของเขามีนักศึกษาชายคนหนึ่งคบกับนักศึกษาหญิงในหอพักของเธอ
ตอนเรียนมหาวิทยาลัย หากทั้งสองหอพักว่างตรงกัน พวกเขาก็มักจะนัดกันไปกินข้าวด้วยกัน
ไป ๆ มา ๆ ก็สนิทกัน ตอนเสิ่นเยี่ยนกับเพื่อนเรียนจบ หอพักนักศึกษาหญิงของพวกเธอจึงซื้อของขวัญให้ทุกคนในหอพักนักศึกษาชาย
เพราะพวกเขาเรียนด้านนิติเวช ต้องนั่งประจำโต๊ะชันสูตรศพและเพ่งกล้องจุลทรรศน์อยู่เป็นประจำ คอจึงไม่ค่อยดี เธอเลยสั่งทำหมอนรองคอแบบนี้ ซึ่งรองรับได้ดีและใส่นาน ๆ ก็ไม่เมื่อย
เธอไม่คิดเลยว่าผ่านมาหลายปี เสิ่นเยี่ยนยังเก็บมันไว้อยู่
“ศิษย์พี่ ขอบคุณที่หวังดีนะคะ แต่ตอนนี้ฉันยังไม่อยากพัก”
เมื่อเห็นเย่หยุนถังไม่รับหมอนรองคอที่ยื่นให้ เสิ่นเยี่ยนก็ไม่พูดอะไรต่อ
เย่หยุนถังผ่อนลมหายใจเล็กน้อย ไม่รู้คิดอะไรขึ้นมา จึงหันไปมองเซียวหลิ่นที่ยืนอยู่ริมหน้าต่างโดยไม่รู้ตัวอีกครั้ง
ดวงตาดำลุ่มลึกของเซียวหลิ่นจับจ้องหมอนรองคอในมือเสิ่นเยี่ยน เส้นกรอบหน้าคมเข้มยิ่งดูเคร่งขรึม แนวกรามขบแน่น บรรยากาศรอบตัวกดดันจนยากจะมองข้าม
แต่เห็นได้ชัดว่าเฉิงเหล่ยกับเฉินหยางไม่ทันสังเกตความผิดปกติของเซียวหลิ่น
เฉินหยางยิ้มถาม “หมอนรองคอของหมอนิติเวชเชินดูดีนะ ซื้อจากไหนเหรอ ซื้อออนไลน์หรือเปล่า มีลิงก์ไหม?”
เฉิงเหล่ยรีบเสริม “ดูแล้วน่าจะสบายมาก ขอพิกัดด้วยคน”
ดวงตาอบอุ่นของเสิ่นเยี่ยนมองไปทางเย่หยุนถัง “ไม่ได้ซื้อหรอก รุ่นน้องให้เป็นของขวัญตอนเรียนจบ”