เมื่อได้ยินคำพูดของเย่หยุนถัง น้ำเสียงของเสิ่นเยี่ยนยังคงนุ่มนวลสง่างาม “ได้ นี่เป็นครั้งสุดท้ายแล้ว”
เขายื่นของในมือให้เย่หยุนถัง พอเธอรับไปแล้ว เขาก็หันหลังเดินจากไป
เมื่อมองแผ่นหลังสง่างามอ่อนโยนของเขา เย่หยุนถังก็รู้สึกถึงอารมณ์บางอย่างที่บอกไม่ถูก
ทั้งที่เดิมทีความสัมพันธ์ระหว่างศิษย์พี่กับรุ่นน้องก็ดีอยู่แล้ว ไม่รู้ว่าทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้
เธอมีอะไรดีถึงทำให้เขาชอบได้กันนะ?
เขาดีและโดดเด่นถึงเพียงนั้น สมควรได้พบคนที่ดีกว่านี้
เย่หยุนถังถอนหายใจเบา ๆ กำลังจะหันกลับ ทว่าหางตาพลันเห็นเงาร่างอีกสายหนึ่ง
เซียวหลิ่น
เธอชะงัก ก่อนจะเงยหน้ามองออกไปนอกประตูอีกครั้งทันที
เสิ่นเยี่ยนจากไปแล้ว เงาร่างของเซียวหลิ่นจึงปรากฏให้เห็นชัดเจน
เซียวหลิ่นสาวเท้าไม่กี่ก้าวมาหยุดตรงหน้าเย่หยุนถัง
เขาหรี่ตาดำขลับ น้ำเสียงทุ้มต่ำเย็นชา “อะไร เสียดายแล้วหรือ?”
เย่หยุนถังถลึงตาใส่เขา “เสียดายอะไร?”
“เสียดายที่ไม่ได้สานสัมพันธ์อะไรกับศิษย์พี่ของเธอไง”
เย่หยุนถังเลิกคิ้ว “ใช่ เสียดายแล้ว นายจะเลิกกับฉันไหม? ฉันลงไปตามศิษย์พี่ตอนนี้ น่าจะยังทันนะ”
ใบหน้าหล่อเหลาของเซียวหลิ่นพลันหม่นลง “ฝันไปเถอะ”
เขายัดของใส่มือเธอ น้ำเสียงหนักแน่น “กินของที่ฉันซื้อมา”
“นายเอาแต่ใจจริง ๆ” เธอเบือนหน้าแล้วเร่งเขา “รีบไปกินข้าวเถอะ!”
เซียวหลิ่นไม่ได้พูดอะไรอีก เขาหันหลังเดินจากไปด้วยฝีเท้ายาว
ลงมาถึงโรงแรมชั้นล่าง เขากลับเห็นเสิ่นเยี่ยนที่ยังไม่ไปอย่างไม่คาดคิด