ชายที่อยู่ไม่ไกลสวมเสื้อแจ็กเก็ตสีดำ รูดซิปขึ้นจนสุดแนบชิดลูกกระเดือกที่ดูมีเสน่ห์
ใต้ผมสั้นสีดำสนิท ดวงตาของเขาดำลึกล้ำ เค้าโครงหน้าคมเข้มเย็นชา
สายตาของเย่หยุนถังเลื่อนไปยังรองเท้าบูตมาร์ตินที่ชายคนนั้นสวมอยู่ ยังมีดินสีเหลืองติดเปื้อนอยู่ ดูเหมือนจะยังไม่ได้ทำความสะอาด
เย่หยุนถังกะพริบตาปริบ ๆ
เขาขึ้นเขาไปหรือ?
เซียวหลิ่นก้าวยาว ๆ ตรงไปหาเย่หยุนถัง ร่างสูงสง่าหยุดลงตรงหน้าเธอ
เขายกฝ่ามือขึ้นแตะหน้าผากเธอ «เป็นไข้หรือเปล่า?»
มือของชายหนุ่มเรียวยาวและกว้าง ปลายนิ้วมีด้านบาง ๆ แฝงไอเย็นชื้นจากสายฝน
ขนตายาวของเย่หยุนถังสั่นไหวเล็กน้อย เธอขยับหน้าผากถูไถกับฝ่ามือของเขาเบา ๆ
ความเปล่าเปลี่ยวและเย็นชาที่เกาะกุมอยู่ พลันแปรเปลี่ยนเป็นกระแสอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วร่าง พุ่งตรงสู่หัวใจเมื่อเขาปรากฏตัว
เธอส่งเสียงอือแผ่วเบาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
เซียวหลิ่นสังเกตเห็นว่าดวงตางามของเธอเริ่มแดง เขาก้มตัวลง น้ำเสียงทุ้มต่ำอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย «ทำไมทำหน้าเหมือนจะร้องไห้เลย ไม่สบายมากหรือ?»
เย่หยุนถังส่ายหน้า อาจเพราะไม่ได้ป่วยมานาน ตอนนี้เธอจึงดูเปราะบางอยู่บ้าง «เมื่อกี้ฉันกำลังคิดถึงคุณอยู่ คิดไปคิดมา คุณก็โผล่มา... ฉันคงไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม»
«เปล่า»
«เซียวหลิ่น ฉันกระหายน้ำ อยากดื่มน้ำ»
ชายหนุ่มพยักหน้า «ได้ ผมไปเทน้ำมาให้»
เขาหันหลังเดินออกไปอย่างรวดเร็ว
ไม่นานนัก เขาก็ถือแก้วใช้แล้วทิ้งกลับมา
เขาเทน้ำอุ่นให้เธอหนึ่งแก้ว