เซียวหลิ่นไปยังคอนโดฝั่งตรงข้าม เพื่อหยิบเสื้อผ้าที่เย่หยุนถังต้องการ
เมื่อกลับมา เขาเดินไปหน้าห้องน้ำแล้วเคาะประตูเบา ๆ
ไม่นาน ประตูก็เปิดออก
เขาเบือนหน้า ไม่มองคนในห้องน้ำ “หยุนถัง เสื้อผ้าของคุณ”
เย่หยุนถังรับเสื้อผ้ามา แล้วช้อนขนตายาวขึ้นมองชายหนุ่มแวบหนึ่ง
เขาเอียงหน้า ไม่มองเธอ กรอบหน้าคมเข้มตึงเครียด ดูเผิน ๆ ไม่มีอะไรผิดปกติ ทว่าขอบใบหูกลับแดงก่ำราวกับจะมีควันพวยพุ่งออกมา
เย่หยุนถังวางเสื้อผ้าลงบนอ่างล้างหน้า ริมฝีปากแดงยกยิ้มเจ้าเล่ห์
ขณะที่ชายหนุ่มกำลังจะเดินจากไป เธอก็คว้าแขนเขาไว้ทันที
ออกแรงเพียงนิดเดียว เธอก็ดึงเขาเข้ามาในห้องน้ำที่อบอวลไปด้วยไอร้อนทั้งตัว
เซียวหลิ่นหลีกเลี่ยงไม่ได้ จึงต้องหันไปมองเธอ
สิ่งที่ปะทะสายตาเขาคือเรือนผมยาวเปียกชุ่ม ผิวขาวอมชมพู และดวงตางามที่ถูกไอน้ำชโลมจนดูเย้ายวนเหลือเกิน
สายตาของเซียวหลิ่นราวกับถูกลวก ลูกกระเดือกขยับกลืนน้ำลาย ชั่วขณะหนึ่งเขาไม่รู้ว่าควรมองไปทางไหน
“หูคุณแดงขนาดนี้ได้ยังไง?” ปลายนิ้วของเธอแตะใบหูเขาเบา ๆ “กำลังคิดเรื่องไม่ดีอยู่หรือเปล่า?”
เซียวหลิ่นกุมปลายนิ้วเธอไว้ แล้วบีบแน่นในอุ้งมือ “อย่ามาแตะเล่น”
เย่หยุนถังฉวยโอกาสขยับเข้าใกล้ น้ำเสียงเจือหัวเราะอ่อนหวานเย้ายวน “แค่หยิบเสื้อผ้าให้ฉันเอง ทำไมถึงเขินขนาดนี้? ก่อนหน้านี้คุณยังแอบซ่อนกางเกงในฉันไว้ไม่ใช่เหรอ?”
ร่างสูงใหญ่และเย็นชาของเซียวหลิ่นแข็งทื่อในทันที “พูดเหลวไหล นั่นลมพัดมาเอง ฉันไม่ได้ซ่อน”