ดวงตาของเย่หยุนถังเต็มไปด้วยความสงสัยมากขึ้น เธอยังอยากพูดอะไรอีกสักหน่อย แต่ชายหนุ่มก็โน้มลงมาจูบเธออีกครั้ง
จู่ ๆ เธอก็พบว่าเขาค่อนข้างชอบจูบเธอเลยทีเดียว
ฝีมือการจูบของเขาค่อย ๆ ช่ำชองขึ้นมาก ไม่ได้บุ่มบ่ามและหนักมือเหมือนตอนแรกอีกแล้ว
ลมหายใจของเขาหอมมาก ทั้งสดชื่นเย็นสบายและแฝงด้วยกลิ่นอายความเป็นชายที่เปี่ยมพละกำลัง ชวนให้รู้สึกถึงความเป็นชายอย่างยิ่ง
เย่หยุนถังถูกจูบจนมึนงง ในหัวก็ยังแอบสงสัยว่าเขาจะให้ของขวัญอะไรอย่างอื่นกับเธอ
จังหวะนั้นเอง เธอก็รู้สึกได้ถึงบางอย่างที่ไม่ปกติ
จุมพิตของเขาเลื่อนจากริมฝีปากของเธอลงไปถึงกระดูกไหปลาร้า
มือใหญ่ค่อย ๆ ดึงผ้าขนหนูที่พันกายเธอออก
เมื่อผิวสัมผัสอากาศ ขนตายาวของเธอก็สั่นไหว ลมหายใจพลันขาดห้วงโดยไม่รู้ตัว
ตั้งแต่ตอนที่เธอกับเขารู้จักกัน ทั้งคู่ก็เคยทำเรื่องใกล้ชิดที่สุดต่อกันมาแล้ว
แต่ตอนนั้นทั้งสองไม่ได้มีความรู้สึกต่อกัน ต่างตรงเข้าประเด็นทันที
เขาไม่เคยจูบเธอแบบนี้มาก่อนเช่นกัน
เมื่อรู้สึกว่าจุมพิตของเขาเลื่อนต่ำลงเกินไป เย่หยุนถังรู้สึกหนังศีรษะชาวาบ ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “คุณจะทำอะไรกันแน่?”
ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้น ดวงตาลึกล้ำเป็นประกายร้อนแรงจับจ้องเธอ “ผมอยากช่วยคุณ”
เมื่อรู้ว่าเขากำลังจะทำอะไร เย่หยุนถังอยากห้ามก็ไม่ทันเสียแล้ว
เธอสูดลมหายใจเฮือก เลือดในกายพลันพุ่งขึ้นสู่ศีรษะ
……
เมื่อเย่หยุนถังนอนลงบนเตียง เธอก็ดึงผ้าห่มมาห่อตัวเองไว้แน่น
แก้มแดงราวกับกุ้งต้ม ดวงตาพร่าเลือนด้วยไอชื้นราวกระแสน้ำในฤดูใบไม้ผลิ ลมหายใจยังไม่กลับเป็นปกติ