......
หลี่อวิ๋นหลงมาถึงสนามเพลาะแนวหน้า
เขามองผ่านกล้องส่องทางไกล เห็นเสาอากาศยื่นออกมาจากหลังยอดเขาลูกหนึ่ง
「ผู้บังคับกองพัน เรียกผมหรือครับ?」
ตอนนั้นเอง จู้จื่อผู้มีหน้าตาซื่อ ๆ ก็วิ่งหน้าตั้งมาถึง
「จู้จื่อ เห็นเสาอากาศต้นนั้นไหม」
「ฉันจะให้คนพานายรุกไปข้างหน้าอีก 500 เมตร ปืนใหญ่ของนายยิงถึงหรือเปล่า」
หลี่อวิ๋นหลงยื่นกล้องส่องทางไกลให้จู้จื่อ
จู้จื่อยกกล้องขึ้นส่อง จากนั้นก็ลดกล้องลง ยกนิ้วโป้งขึ้นแล้วกะระยะดู
「ผู้บังคับกองพัน ถ้าพาผมไปข้างหน้าอีก 500 เมตร ยิงถึงแน่นอนครับ!」
จู้จื่อพยักหน้าอย่างหนักแน่น
「แต่ผู้บังคับกองพัน กระสุนปืนใหญ่ของเรามีแค่ 2 นัดเองนะครับ...」
จู้จื่อพูดพลางยิ้มเจื่อน ๆ
「จู้จื่อ ใต้เสาอากาศนั่นต้องเป็นนายทหารใหญ่ของพวกญี่ปุ่นแน่」
「ถ้านายใช้กระสุน 2 นัดจัดการมันได้ พอเสร็จงานฉันจะให้เหล้าหวั่นจิ่วสองชั่ง ไม่สิ เหล้าเฟินจิ่วสองชั่ง!」
หลี่อวิ๋นหลงชูสองนิ้วพลางพูด
「เหล้าเฟินจิ่วหรือครับ ผู้บังคับกองพัน อย่าหลอกผมนะ!」
พอได้ยินว่าเป็นเหล้าเฟินจิ่ว จู้จื่อก็เช็ดมุมปากแล้วรีบพูด
「คำไหนคำนั้น!」
「จางต้าปียว์ พาหน่วยจู่โจมคุ้มกันจู้จื่อไปข้างหน้า 500 เมตร」
หลี่อวิ๋นหลงออกคำสั่งทันที
「ครับ!」
......
กองบัญชาการกรมซากาตะ
สีหน้าของซากาตะ โนบุเท็ตสึดูไม่สู้ดีนัก
กรมทหารราบที่ 13 ของเขามีชื่อเสียงเกรียงไกรในสนามรบ
ตอนยุทธการซินโข่ว กรมของเขากรมเดียวเอาชนะกองทัพศัตรูได้ถึงสองกองพล
แต่ตอนนี้กลับพลาดท่าที่สันเขาชางอวิ๋นเล็ก ๆ แห่งนี้!
กรมเดียวกลับยึดกองกำลังระดับกองพันของกองทัพที่แปดเส้นทางไม่ได้เสียที
เรื่องนี้ไม่เพียงทำให้ผู้บังคับบัญชาของเขา พลตรีฮิรากุ ยูกิโอะ ผู้บัญชาการกองพลที่ 4 ตื่นตระหนก
แม้แต่พลโทชิโนะสึกะ โยชิโอะ ผู้บัญชาการทหารสูงสุดกองทัพที่ 1 ซึ่งอยู่ไกลถึงเมืองไท่หยวนก็ยังส่งโทรเลขมา
ถามว่าเขาประสบปัญหาอะไรหรือไม่ ต้องการให้กองทัพหน่วยอื่นเข้าไปช่วยหรือเปล่า
ฟังดูเหมือนเป็นห่วง แต่ที่จริงกำลังด่าว่าเขาไร้ความสามารถ!
「ท่านผู้บังคับกรม เมื่อครู่ท่านเพิ่งเรียกกำลังหนึ่งกองร้อยจากกองพันทหารราบที่ 2 ไปเสริมกำลังที่สันเขาอวี๋เจีย」
「ถ้าเป็นแบบนี้ แนวป้องกันด้านหน้าของเราจะค่อนข้างอ่อนกำลัง」
「ผมเห็นว่าทางสันเขาอวี๋เจียมีกองพันทหารราบที่ 2 อยู่ก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องเรียกกำลังเสริมไปอีก」
พันตรีฝ่ายเสนาธิการผู่โหย่วขยับแว่น ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดความกังวลในใจออกมา
「คุณผู่โหย่ว ศัตรูฝั่งตรงข้ามน่าสนใจมาก พวกเขาสร้างสนามทุ่นระเบิดแนวหน้าได้ในเวลาอันสั้น」
「การจัดวางปืนกลเบาและปืนกลหนักก็มีแบบแผน แม้จำนวนจะไม่มาก แต่ก็สร้างภัยคุกคามให้เราอย่างยิ่ง」
「ถ้าเป็นไปได้ ผมอยากจับผู้บังคับบัญชาของกองทัพนี้เป็น ๆ」
「ผมอยากพบคนคนนี้ด้วยตัวเอง」
ซากาตะ โนบุเท็ตสึไม่ได้ใส่ใจความกังวลของฝ่ายเสนาธิการเลย
ในสายตาเขา ชะตากรรมของทหารที่เหลืออยู่ในวงล้อมไม่กี่ร้อยนายถูกกำหนดไว้แล้ว
ที่ส่งกำลังไปทางสันเขาอวี๋เจียเพิ่ม ก็เพราะกังวลว่าจะมีกองกำลังอื่นของกองทัพที่แปดเส้นทางมาช่วยทหารที่ติดอยู่ในวงล้อม
「เรารู้ข้อมูลเกี่ยวกับศัตรูในวงล้อมน้อยมาก」
「แม้แต่หมายเลขหน่วยก็ยังไม่รู้」
พันตรีผู่โหย่วรู้ว่าพูดไปก็ไม่มีประโยชน์ จึงเปลี่ยนเรื่อง
「บ้าจริง!」
「รบกันมาตั้งนาน แต่กลับไม่รู้ด้วยซ้ำว่าศัตรูสังกัดหน่วยไหน!」
「รีบไปจับเชลยมาถามสักคน!」
ซากาตะ โนบุเท็ตสึพูดด้วยความโกรธ
「ครับ!」
「รายงาน! จู่ ๆ กองทัพศัตรูก็เปิดฉากบุกครับ!」
ตอนนั้นเอง ทหารญี่ปุ่นคนหนึ่งก็วิ่งพรวดเข้ามาในเต็นท์แล้วรายงานอย่างรีบร้อน
「บุก...」
「ดีมาก น่าสนใจจริง ๆ ตอนนี้ผมยิ่งอยากพบผู้บังคับบัญชาคนนี้เข้าไปใหญ่」
แววสนใจอย่างแรงกล้าปรากฏขึ้นในดวงตาของซากาตะ โนบุเท็ตสึ
「แจ้งลงไป พยายามจับผู้บังคับบัญชาของกองทัพนี้เป็น ๆ ให้ได้...」
「ตูม!」
แต่ยังไม่ทันสิ้นเสียงของซากาตะ โนบุเท็ตสึ กระสุนปืนใหญ่ลูกหนึ่งก็ระเบิดขึ้นไม่ไกล
「ท่านผู้บังคับกรม ระวังครับ!」
พันตรีผู่โหย่วชะงักไป ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนไปอย่างมาก
เขาพุ่งเข้าไปทันที ตั้งใจจะใช้ตัวบังซากาตะ โนบุเท็ตสึไว้
แต่กระสุนปืนใหญ่อีกลูกตกลงมา
มันพุ่งเข้าใส่กองบัญชาการอย่างแม่นยำ
เมื่อควันปืนจางลง ศพหลายร่างก็นอนระเกะระกะอยู่บนพื้น
อีกด้านหนึ่ง
พอเห็นเสาอากาศที่ยื่นออกมาล้มลง จู้จื่อก็รู้ว่าตัวเองยิงถูกแล้ว
เขากำลังจะกระโดดขึ้นฉลอง แต่หลี่อวิ๋นหลงคว้าตัวกดลงมาก่อน
「จู้จื่อ ไอ้บ้า อยากตายหรือไง」
「อยากเป็นเป้าให้พวกญี่ปุ่นยิงหรือไง」
หลี่อวิ๋นหลงดุ
「แหะ ๆ แหะ ๆ....」
จู้จื่อทำเหมือนไม่ได้ยิน ยิ้มซื่อ ๆ อยู่คนเดียว
「พี่น้อง ติดดาบปลายปืน! บุกไปกับฉัน!」
พูดจบ หลี่อวิ๋นหลงก็ลุกขึ้นถือดาบใหญ่ พุ่งเข้าโจมตีกองบัญชาการ
ศูนย์บัญชาการถูกทำลาย
ระบบสั่งการของทั้งกรมพลันตกอยู่ในความโกลาหล
โทรเลขหลายฉบับถูกส่งเข้ามายังกองบัญชาการที่พังยับเยินราวกับเกล็ดหิมะ
......
「ผู้บังคับกองพัน เรารวยแล้ว! คราวนี้รวยเละเลย!」
「พันเอกหนึ่งคน พันตรีสองคน แล้วยังมีนายร้อยอีกห้าหกคน!」
「พวกเรากวาดกองบัญชาการกรมซากาตะเรียบทั้งกองแล้ว!」
จางต้าปียว์พูดอย่างตื่นเต้น พลางฉีกเครื่องหมายแขนเสื้อจากศพแล้วยัดใส่กระเป๋า
「รายงานผู้บังคับกองพัน วิทยุสื่อสารยังใช้ได้ครับ แล้วพวกเราก็เจอสมุดรหัสด้วย」
ทหารคนหนึ่งรายงาน
「จางฮ่าว จางฮ่าวอยู่ไหม?」
เมื่อได้ยินข่าวนี้ หลี่อวิ๋นหลงครุ่นคิดเล็กน้อย ก็รู้ทันทีว่าจะใช้วิทยุสื่อสารทำอะไร
「ผู้บังคับกองพัน ผมอยู่นี่ครับ」
ชายรูปร่างผอมเพรียวสวมแว่น มีท่าทางเหมือนบัณฑิตคนหนึ่งโผล่ออกมา
「ได้ยินว่านายเรียนจบสาขาสื่อสารไร้สายมา」
「ที่นี่มีวิทยุสื่อสารกับสมุดรหัส นายส่งโทรเลขไปหากองพันของพวกญี่ปุ่นได้ไหม?」
หลี่อวิ๋นหลงถาม
บัณฑิตคนนี้ไม่ได้สังกัดกองพันที่หนึ่งของเขา แต่เป็นคนจากกองบัญชาการใหญ่ เคยเรียนมหาวิทยาลัย รู้ภาษาญี่ปุ่น และใช้วิทยุสื่อสารเป็น
เขาพลัดหลงกับกองบัญชาการใหญ่ แต่โชคดีที่มาเจอหลี่อวิ๋นหลง
ไม่คิดเลยว่าจะได้ใช้ความสามารถที่นี่
「ไม่มีปัญหาครับ」
จางฮ่าวตรวจดูวิทยุสื่อสาร แล้วเปิดสมุดรหัสพลิกดู ก่อนตอบทันที
「ดี งั้นรีบส่งโทรเลขไปยังกองพันทหารราบที่ 3 ของพวกญี่ปุ่น บอกพวกเขาว่ากองบัญชาการถูกโจมตี กองทัพที่แปดเส้นทางที่ถูกล้อมกำลังจะฝ่าวงล้อมออกทางด้านหน้า」
「ให้พวกเขาละทิ้งแนวป้องกันที่สันเขาอวี๋เจียทันที แล้วรีบกลับมาป้องกันแนวหน้าด้วยความเร็วสูงสุด เพื่อเสริมกำลังให้กองบัญชาการ」
「จากนั้นส่งโทรเลขไปยังกองพันทหารราบที่ 2 ของพวกญี่ปุ่น บอกว่ากองบัญชาการปลอดภัยดี ให้พวกเขายึดแนวป้องกันไว้ หากไม่มีคำสั่งจากกองบัญชาการ ห้ามออกจากที่มั่นเองเด็ดขาด!」
「โทรเลขฉบับที่สาม ส่งไปยังที่ตั้งปืนใหญ่ของพวกญี่ปุ่น」
「บอกพวกเขาว่ากองบัญชาการจะย้ายตำแหน่งถอยไปด้านหลัง กองทัพศัตรูที่กำลังฝ่าวงล้อมจะมาถึงตำแหน่งกองบัญชาการเดิมในอีก 20 นาที ให้ระดมยิงถล่มอย่างหนัก ยิงกระสุนให้หมดทุกนัด!」
หลี่อวิ๋นหลงคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วออกคำสั่งสามข้อให้พวกญี่ปุ่น
「ผู้บังคับกองพัน รู้ได้ยังไงครับว่าพวกญี่ปุ่นวางกำลังป้องกันไว้ยังไง?」
จางต้าปียว์ถามด้วยสีหน้าฉงน
「เรื่องนั้นนายไม่ต้องสนใจ รอฟังเสียงระเบิดก็พอ」
หลี่อวิ๋นหลงยิ้มแล้วตอบ