……
สองวันต่อมา ประตูสนามสอบหลวงเปิดกว้าง หน้าสนามสอบหลวงมีผู้คนยืนแน่นขนัด ล้วนมารอรับเหล่าบัณฑิตที่ทนทุกข์ทรมานในสนามสอบหลายวัน
ผู้เข้าสอบทยอยออกมาทีละคน บางคนถึงกับถูกหามออกมา ผู้ที่ถูกหามออกมาล้วนเป็นผู้ที่ร่างกายไม่แข็งแรง ทรุดลงในสนามสอบ
ชุยหวยจี้ออกมาแล้วก็เหนื่อยล้ามากเช่นกัน แต่ดูสภาพจิตใจยังดีอยู่ เยาเยาเห็นท่านลุงใหญ่ปลอดภัยดีทั้งตัวทั้งใจก็โล่งใจ
คราวนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว อย่างน้อยท่านลุงใหญ่ก็สอบครบทั้งสามสนามเรียบร้อย ไม่ว่าจะสอบติดหรือไม่ ก็คงไม่มีความเสียดาย
ทุกคนพากันรับชุยหวยจี้กลับจวนสกุลชุยอย่างอบอุ่น
วันนี้เพื่อเฉลิมฉลองที่ชุยหวยจี้สอบผ่านด้วยดี คุณยายจงใจสั่งคนจัดโต๊ะเลี้ยง เพื่อเลี้ยงต้อนรับท่านลุงใหญ่โดยเฉพาะ
แต่ก่อนที่งานเลี้ยงจะเริ่ม มีเรื่องสำคัญกว่าอีกเรื่องหนึ่ง
……
จวนสกุลชุย
“เยาเยา เจ้าว่าอะไรนะ!”
หรงเยาพูดซ้ำอีกครั้ง:“วันก่อนตอนท่านลุงใหญ่เข้าสนามสอบหลวง มีคนวางยาในอาหารที่ท่านลุงใหญ่นำเข้าไปในสนามสอบ... เกรงว่าจะรบกวนคนชั่วจนกระทบการสอบของท่านลุงใหญ่ เยาเยาจึงมิได้เอ่ยปาก”
ชุยเย่ผิงโกรธจนหน้าดำคล้ำ นั่งยองๆ แล้วเอ่ยถามหลานสาวด้วยน้ำเสียงที่พยายามทุเลาให้อ่อนโยน:“จริงหรือ!”
หรงเยาพยักหน้าอย่างหนักแน่น:“เยาเยามิได้โกหก ขนมมีพิษนั้นเยาเยาซ่อนไว้แล้ว”
หรงเยาชี้ไปที่กล่องอาหารข้างๆ ทุกคนในตระกูลชุยพากันมองตาม
ชุยหวยเฮ่ารีบสั่งคนไปเชิญหมอที่อยู่นอกจวนมาตรวจสอบ