ได้ยินคำพูดนี้ ชุยเย่ผิงจึงมีปฏิกิริยา สั่งให้คนปล่อยตัวฉาวควานก่อน: “คนในวัง?”
ฉาวควานตัวสั่นเทิ้มตอบ: “เป็นคนผู้นั้นพูดพลั้งปาก ข้าบอกว่ากลัวถูกพบ คนผู้นั้นว่าตระกูลชุยมิได้มีความหมายอันใด ไม่อาจเทียบได้กับนายเหนือหัวในวัง ข้าจึงวางใจกล้าช่วยเขาทำเรื่องนั้น”
ชุยเย่ผิงขมวดคิ้วแน่นมิได้คลาย: “ยังมีอีก”
ฉาวควาน: “ไม่ ไม่มีอีกแล้ว”
ชุยเย่ผิงเสียงเย็น: “ส่งไปยังศาล!”
ฉาวควาน: “ท่าน! มิใช่ว่าข้าบอกความลับของคนผู้นั้นแล้วท่านจะละเว้นข้าหรือ? เหตุใดท่านกลับไม่รักษาคำพูด? ท่านโปรดไว้ชีวิตข้า โปรดไว้ชีวิตข้า...”
ฉาวควานถูกส่งไปยังศาล ชุยหวยอี้เป็นผู้คุมตัวไปแจ้งความด้วยตนเอง
ฉาวควานก่อความผิดฐานปองร้ายบัณฑิต เป็นไปได้ว่าจะถูกคุมขังตลอดชีวิต อย่างไรเสียก็หนีไม่พ้นการถูกโบยแน่
หลังจากฉาวควานถูกนำตัวไป ห้องโถงใหญ่ของตระกูลชุยเงียบงันไปเนิ่นนาน
ผู้ที่เอ่ยปากก่อนคือฮูหยินใหญ่หวังชื่อ นางทั้งกายสั่นเทา: “ท่านสามีเป็นคนใจดี อ่านหนังสืออย่างขยันขันแข็งมากว่ายี่สิบปี หลายครั้งที่เกิดเหตุไม่คาดฝันบนเส้นทางสอบ มาบัดนี้ดูท่าจะถูกคนลอบทำร้ายทั้งสิ้น! คนผู้นั้นน่าขยะแขยงยิ่งนัก! ทำร้ายสามีข้าครั้งหนึ่งสองครั้งยังไม่พอ กลับคิดจะทำลายชีวิตสามีข้าให้สิ้นซาก! ใจโหดร้ายยิ่งนัก ใจโหดร้ายยิ่งนัก!”
ชุยหวยเฮ่า: “พวกเราก่อความผิดต่อผู้สูงศักดิ์ท่านใดในวังกันแน่!”
ชุยหวยจี้เอ่ยขึ้นอย่างกะทันหัน: “ช่วงที่ผ่านมา เจ้า จินเซิงปลอมตัวเป็นบิดาของเยาเยา เรื่องนั้นลุกลามไปถึงพระสนมเฉินในวัง พระสนมเฉินกับตระกูลเรามีความแค้นกัน”
หวังชื่อ: “เรื่องนี้จะเหมือนกันได้อย่างไร? พระสนมเฉินเกรงว่าน้องสาวจะเข้าวังมาแย่งชิงฮ่องเต้ จึงลงมือทำร้ายน้องสาว นางกับเจ้าไม่มีแค้นอะไรกัน”
ชุยหวยจี้สีหน้าเริ่มเคร่งลงเล็กน้อย: “อย่าลืมเล่า พระสนมเฉินผู้นี้เดิมเป็นชาวอำเภอโจ้ว เมืองหวงโจว เหตุใดพระสนมองค์อื่นในวังจึงไม่มาทำร้ายน้องสาว กลับเป็นนางเท่านั้นที่มาทำร้าย ยิ่งแสดงว่านางตั้งแค้นกับตระกูลเรามานานแล้ว จุดหมายของนางอาจมิใช่เพียงน้องสาว หากรวมถึงตระกูลเราทั้งหมด!”