เขามองนางเท่านั้น ไม่ได้ตอบคำถาม
หรงเยาชะงักเล็กน้อย แล้วถามอีกว่า "พี่ใหญ่ บอกชื่อของท่านได้หรือไม่?"
ชายหนุ่มก้มหน้านิ่ง มองเด็กหญิงสวมชุดสีเหลืองอ่อนตรงหน้า
เด็กหญิงค่อนข้างอ้วน หน้านุ่มน่าหยิก ตัวเตี้ยจนคนต้องก้มลงมองนาง นางขาวผ่อง ดวงตากลมโตใสสว่าง ราวกับหยกอันงดงาม กางมือเล็ก ๆ ทั้งสองข้างขวางหน้าเขาไว้ ไม่ให้เขาไป ถามเขาด้วยเสียงใส
ช่างน่ามองเสียจริง
ชายหนุ่มก้มลงถาม "เจ้าเป็นใคร? ชื่ออะไร?"
หรงเยา "ข้าถามก่อนนะ"
ชายหนุ่มโน้มตัวลงเล็กน้อย ดวงตาดำขาวชัดเจนแฝงรอยยิ้มจาง ๆ ตอบ "กู้เซิ่นอัน"
หรงเยางุนงงเงยหน้ามองชายหนุ่มตรงหน้า กู้เซิ่นอัน? เขาชื่อกู้เซิ่นอัน ไม่ใช่ฉีเซิ้น
แต่ใบหน้านี้ชัดเจนว่าคล้ายฉีเซิ้นยิ่งนัก
แต่นอกเหนือจากใบหน้าและวัยที่ตรงกันแล้ว ทั้งสองคนไม่มีความคล้ายคลึงกันอีกเลย ฉีเซิ้นไม่เคยยิ้มเช่นนี้ รอยยิ้มของเขามักแฝงกลอุบาย น่าขนลุกจนคนพบเห็นตัวสั่น... บางทีชายหนุ่มตรงหน้าอาจเพียงมีใบหน้าคล้ายฉีเซิ้นบ้าง หรือบางทีฉีเซิ้นกับกู้เซิ่นอันอาจเป็นญาติกัน
หรงเยาถามอีก "แล้วท่านเคยได้ยินชื่อฉีเซิ้นหรือไม่?"
กู้เซิ่นอัน "ไม่เคยได้ยิน เขาคือใคร? แล้วเจ้าเป็นเด็กหญิงตระกูลใด?"
หรงเยาอมริมฝีปาก มองชายหนุ่มรูปงามกู้เซิ่นอันด้วยความสับสน
เมื่อนางพบฉีเซิ้นครั้งแรกในวัง ตอนนั้นเขาคือผู้ใกล้ชิดฝ่าบาท นิสัยไม่ดี ชอบทรมานคนขู่คน โดยเฉพาะขู่นางผู้โง่เขลาตัวน้อยคนนี้ แต่นางรู้จักเขาเพียงเท่านี้ เขาไม่เคยเอ่ยถึงชาติกำเนิดหรือเรื่องราวของตนเอง ก่อนเข้าวังอาจมีชื่ออื่น แต่เรื่องเหล่านี้นางไม่รู้ มีเพียงที่ได้ยินว่าเขาเข้าวังปลายรัชศกเซวียนเต๋อปีที่สาม เป็นชาวฉางอาน