……
ณ พระตำหนักพระสนมเฉิน
ฮ่องเต้รีบเสด็จมาเยี่ยมองค์หญิงใหญ่เซิงผิง องค์หญิงใหญ่เป็นพระธิดาองค์แรกของฮ่องเต้ ทรงได้รับความรักจากฮ่องเต้มาก จนเกินหน้าเกินตาเหล่าองค์ชายหลายองค์
ครั้นทรงทราบว่าองค์หญิงใหญ่ทรงพระประชวร ฮ่องเต้ก็รีบเสด็จมาทันที
หมอหลวงฝีมือเยี่ยมหลายคนจากสำนักหมอหลวงผลัดกันถวายการตรวจแก่องค์หญิงเซิงผิง ล้วนกล่าวว่าองค์หญิงใหญ่ทรงเป็นไข้หนักเพราะถูกความหนาวเย็น จนสลบไป
เหล่าหมอหลวงปรึกษาหารือกันแล้วจึงถวายยา หลังจากป้อนยาให้องค์หญิงใหญ่ ครู่ต่อมาองค์หญิงก็ฟื้นคืนสติ เหล่าหมอหลวงที่มาถวายการตรวจต่างก็โล่งอก
“อวี้เอ๋อร์ อวี้เอ๋อร์ของแม่ ดีขึ้นบ้างแล้วหรือยัง?” พระสนมเฉินน้ำตารินเหมือนไข่มุกเส้นขาดร่วงหล่นทีละเม็ด พอเห็นลูกสาวฟื้นก็รีบพุ่งเข้าไป กระชากมือลูกสาวขึ้นมาถามด้วยความร้อนรน
องค์หญิงเซิงผิงส่ายหน้า: “พระมารดา หม่อมฉันไม่เป็นไร”
จากนั้น องค์หญิงเซิงผิงก็เงยหน้าขึ้นไปเห็นฮ่องเต้ ท่าทางเหมือนมิได้คาดคิดมาก่อน นิ่งไปครู่หนึ่งแล้วจึงเอ่ยด้วยความดีใจ: “พระบิดา! ในที่สุดก็เสด็จมาหนูเสียที พระองค์ไม่มาหาลูกสาวหลายวันแล้ว”
แววกังวลใต้พระเนตรของต้านไถจี๋จางลงเล็กน้อย พระองค์ทรงลดน้ำพระสุรเสียงลงตรัสว่า “พระบิดายุ่งอยู่หลายวันจึงมิได้เสด็จมาถึงวังหลัง หากเจ้าคิดถึงพระบิดา ก็ไปที่หน้าพระที่นั่งได้”
องค์หญิงเซิงผิงส่ายหน้า: “ไปที่หน้าพระที่นั่งจะเป็นการรบกวนพระบิดาทำราชการ”