กล่าวจบ จูหวังเป่ยก็พาเซินเหนียงรีบกลับบ้าน ทั้งสองมาถึงห้องหนังสือด้วยท่าทีลับๆ ล่อๆ จูหวังเป่ยผลักตู้ไม้ติดผนังออก ก็เห็นหีบใหญ่ใบหนึ่งอยู่ด้านใน
เขารีบเปิดหีบด้วยความอดทนรอไม่ไหว แต่กลับพบว่าภายในหีบว่างเปล่า รกรุงรัง มีเพียงกระดาษที่ใช้แล้วสองสามแผ่น
ไม่ต้องพูดถึงของมีค่า แม้แต่เศษเงินสักตำลึงเดียวก็ไม่มี!
จูหวังเป่ยจ้องหีบเปล่าใบนั้น ดวงตาเบิกกว้าง รูม่านตาหดเกร็ง แล้วทรุดกายถอยหลังลงกับพื้น
เซินเหนียงร้อง: "สามี!"
...
ฟ้ามืดสนิท ดวงจันทร์ส่องแสงอยู่กลางนภา
หอห้วงพระจันทร์ในราชวัง
เป็นที่พำนักของเจี๋ยหยูชุยซึ่งองค์จักรพรรดิเพิ่งสถาปนา ด้วยจำนวนสนมในวังมิมากนัก แม้แต่เจี๋ยหยูก็ได้พำนักในวังเพียงลำพัง
สนมที่เพิ่งเข้าวังมาย่อมต้องได้รับความโปรดปรานเสมอ
เมื่อถึงเวลาบรรทม องค์จักรพรรดิก็เสด็จไปยังหอห้วงพระจันทร์จริงๆ ไท่จั้นหวังจงติดตามพระองค์อยู่ข้างกาย เงยหน้าขึ้นมองพระพักตร์องค์จักรพรรดิเป็นระยะๆ เห็นพระอารมณ์ยังปกติดี ก็พลอยโล่งใจไปด้วย
ดูท่าคืนนี้เจี๋ยหยูชุยจะได้รับความโปรดปรานเป็นแน่ ต่อจากนี้ในหมู่สนมคงจะมีพระสนมอีกท่านหนึ่งที่องค์จักรพรรดิทรงให้ความสำคัญ เพราะเจี๋ยหยูผู้นี้เป็นที่องค์จักรพรรดิทรงเลือกสรรด้วยพระองค์เอง
เดินไปได้สักพักใหญ่ จึงเห็นประตูหอห้วงพระจันทร์ หวังจงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว กำลังจะเข้าไปประกาศการเสด็จถึงขององค์จักรพรรดิ ทันใดนั้นก็มีผู้หนึ่งขวางทางอยู่ข้างหน้า แล้วทรุดกายลงคุกเข่าทันใด