พระนางเจ้าตรัสว่า "พระสนมเฉินจงใจให้คนมาบอกกล่าว กำชับชาววังทั้งปวงว่าอย่าได้ไปเยี่ยมเยียน เพราะนางประชวร หากโรคติดต่อมา แล้วพวกเจ้านำไปติดต่อยังองค์ชายทั้งหลายก็จะไม่ดี"
เจ้าแม่หยินรีบเอ่ยว่า "พระนางตรัสถูกแล้ว รอให้พระสนมเฉินหายประชวรก่อน พวกหม่อมฉันค่อยไปเยี่ยมก็ยังไม่สาย"
นางทั้งหลายสนทนากันอยู่ครู่หนึ่ง พระนางเจ้าก็ให้พวกนางถอยออกไป
ชุยหวยอินจำต้องกลับหอห้วงพระจันทร์
ความสงสัยในใจยิ่งทวีขึ้น
ยิ่งเป็นเช่นนี้ นางยิ่งเคลือบแคลง
พระสนมเฉินอาจกำลังหลบนางอยู่ก็เป็นได้
ชุยหวยอินกลับมายังตำหนัก นั่งสงบอยู่หน้าโต๊ะ
เมื่อเห็นจูเซียงผู้นำน้ำชามา เขานางก็ถามว่า "ตำหนักของพระสนมเฉินไกลจากหอห้วงพระจันทร์เพียงใด?"
จูเซียงปีนี้อายุสิบแปดปี ใจฝ่อนัก พอได้ยินคำถามของชุยหวยอินก็ตกใจยิ่งนัก รีบตอบว่า "พระสนมเฉินประทับอยู่ที่ตำหนักเซี่ยกวง ไกลจากหอห้วงพระจันทร์ของพวกเราต้องเดินถึงสองเค่อ"
พูดจบ นางก็เอ่ยเสียงแผ่วเบาว่า "ท่านหญิงจะไปเยี่ยมพระสนมเฉินหรือเพคะ?"
ชุยหวยอินส่ายหน้าเบา ๆ แล้วถามอีกว่า "เจ้าเคยเห็นพระสนมเฉินหรือไม่?"
จูเซียงนิ่งไปครู่หนึ่งจึงตอบ "เห...เคยเพคะ"
ชุยหวยอินกำถ้วยชาแน่น แล้วถามอีกว่า "ที่เจ้า says พระสนมเฉินทรงโฉมงดงามหรือไม่?"
ยามนี้ในห้องหาได้มีบุคคลที่สามไม่ มีเพียงชุยหวยอินกับจูเซียง จูเซียงเมื่อได้ยินคำถาม ร่างกายก็สั่นเทิ้ม เห็นได้ชัดว่าหวาดกลัว ไม่กล้าตอบคำถามนี้
"อย่ากลัวไป ในวังล้วนเป็นคนของเราเอง" ชุยหวยอินปลอบโยน
จูเซียงจึงลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า "พระสนมเฉินทรงโฉม...ไม่เท่าท่านหญิงเพคะ"
ชุยหวยอินลองเชิงถามว่า "เทียบกับมาเจี๋ยหยูเล่า?"
จูเซียงเอ่ยอีกครั้ง "ก็เทียบมาเจี๋ยหยูไม่ได้เพคะ"
ที่ได้พบเห็นวันนี้ ในหมู่พระสนม มาเจี๋ยหยูเป็นผู้ที่มีสีหน้าไม่เด่นที่สุด เห็นได้ว่าพระสนมเฉินมิใช่งามเลิศ
เฉินหยุนเซียงที่นางรู้จักก็มิใช่งามเลิศเช่นกัน
"พระสนมเฉินทรงพระพักตร์ยาวหรือกลม? พระเนตรโตหรือไม่? พระนาสิกโด่งหรือแบน? พระโอษฐ์บางหรือหนา?" ชุยหวยอินถามจบแล้วก็อธิบายว่า "ข้าถามรายละเอียดพระพักตร์พระสนมเฉิน เพื่อมิให้ภายหน้าเมื่อพบหน้ากันแล้วไม่รู้จักนาง จนอาจล่วงเกินนาง"