จูหวังเป่ยใบหน้าซีดเผือดเอ่ยขึ้นว่า "ข้าจะทำอะไรได้? ร่างกายของข้าในยามนี้ ต้องดื่มยาเป็นกิจวัตร นางถูกฮ่องเต้แต่งตั้งเป็นเจี๋ยหยู ข้าได้แต่เพียงมองนางจากที่ไกลเท่านั้น"
ชุยหวยจี้เอ่ยขึ้นว่า "ได้ยินว่าเจ้าเพิ่งฟื้นขึ้นเมื่อวาน! ผ่านไปเพียงครึ่งวันก็รู้แล้วว่าน้องเล็กต้องเข้าพระราชวัง? ทั้งยังรู้ด้วยว่ารถม้าต้องผ่านถนนจูเชวี่ยเป็นแน่ บอกมาว่า ผู้ใดบอกเจ้า? ผู้นั้นให้เจ้าทำสิ่งใด?"
จูหวังเป่ยกัดฟันคำรามขึ้นว่า "ไม่มีผู้ใดบอก! ข้าเพียงอยากมองดู อยากมองดูชุยหวยอินเท่านั้น!"
ชุยหวยอี้เอ่ยถามว่า "ผู้ที่อยู่ฝ่ายในสั่งการให้เจ้าทำกระนั้นหรือ?"
จูหวังเป่ยก้มหน้าลงแล้วกล่าวว่า "ข้ามิได้ฆ่าผู้ใด มิได้ทำร้ายผู้ใด เพียงเดินเล่นอยู่บนถนนรอบหนึ่ง พวกเจ้าก็จับข้ามาได้ตามอำเภอใจ ตระกูลชุยเป็นตระกูลที่สูงส่งเช่นนี้ กลับคิดจะใช้โทษเฆี่ยนตีตามอำเภอใจ ฆ่าคนได้ตามใจชอบหรือ!"
พี่น้องสามคนมองหน้ากัน ใบหน้าต่างก็มืดครึ้มลงเล็กน้อย
หรงเยาอ้อมไปทางด้านหลังท่านลุงทั้งสาม เข้ามาหยุดอยู่ข้างกายจูหวังเป่ย เงยหน้าขึ้นเอ่ยถามว่า "มีผู้ใดให้เจ้าขวางแม่ของข้าไม่ให้เข้าพระราชวังหรือ? นางเป็นใคร?"
จูหวังเป่ยมองหรงเยาอย่างลึกซึ้ง แววตาแวบหนึ่งของความชิงชังผุดขึ้นมา มุมปากกระตุกยิ้มจอมปลอมขึ้น "เยาเยา อย่าพูดจาเหลวไหล อะไรกันที่ว่าให้ข้าเล็งเป้าหมายมารดาของเจ้า ฝ่ายพ่อแต่ก่อนโปรดปรานมารดาของเจ้ามากที่สุด เพียงแต่มารดาของเจ้าเบื่อหน่ายข้า วางยาฆ่าย่าแท้ ๆ ของเจ้า ยังทำให้พ่อล้มหมอนนอนเสื่ออยู่บนเตียงกว่าเดือน เมื่อเห็นพ่อป่วยหนัก นางก็ทอดทิ้งตระกูลจูจากไป ยังชิงตัวเจ้าจากข้างกายข้าไปด้วย บัดนี้นางได้ดีแล้ว กลายเป็นพระสนมในวัง ทอดทิ้งเจ้าไว้ที่ตระกูลชุย นับแต่นี้เจ้าจะไร้ซึ่งบิดามารดา ไร้ซึ่งครอบครัว เยาเยาหาก... อ๊าก!"