ต้านไถจี๋กล่าว "ใช่ เจ้าเป็นองค์หญิง เจ้าคือราชบุตรองค์แรกของเจิ้น"
น้ำตานั้นไหลลงมาอย่างควบคุมไม่ได้ หรงเยาดีใจยิ่งนัก ดีใจที่ได้เป็นองค์หญิง
นางไม่อาจปล่อยโอกาสนี้ไปได้!
"ข้าจะเป็นองค์หญิง!"
มองดูเด็กน้อยที่ตื่นเต้นเร่งร้อนอยู่ตรงหน้า ต้านไถจี๋ไม่รู้ว่าอย่างไร กลับรู้สึกเวทนาขึ้นมา "ดี! เจิ้นจะออกคำสั่งในทันที สถาปนาเยาเยาเป็นองค์หญิง ประกาศแก่ปวงประชา"
พูดจบ ต้านไถจี๋ก็จ้องมองเด็กน้อยตรงหน้าอย่างชั่งใจ ยื่นมือออกไปกล่าว "เยาเยาเต็มใจให้เสด็จพ่ออุ้มหรือไม่..."
"แม่จ๋า!" ต้านไถจี๋พูดยังไม่ทันจบ เด็กน้อยก็วิ่งเลี่ยงเขาไป ตรงไปทางชุยหวยอินด้านหลัง "แม่จ๋า ท่านกลับมาหาเยาเยาเสียที"
มือของต้านไถจี๋แข็งค้างอยู่กับที่ ลุกขึ้นหันกลับไปมองเจ้าตัวเล็กที่วิ่งไปหาแม่ของนาง ต้านไถจี๋กำมือแน่น แล้วหดกลับ
เมื่อเห็นลูกสาววิ่งเข้ามาหา ชุยหวยอินตาแดงก่ำ รีบหมอบลงยื่นมือออกไป โอบเด็กน้อยที่วิ่งเข้ามาไว้ในอ้อมอก พูดเสียงสั่นเครือว่า
"แม่มารับเยาเยาเข้าพระราชวัง ต่อไปเยาเยาจะได้อยู่กับแม่ตลอดไป"
หรงเยา "เจ้าค่ะ! เยาเยาจะอยู่กับแม่ตลอดไป"
เมื่อเห็นฮ่องเต้ลุกขึ้นยืนเดินมาทางนี้ ชุยเย่ผิงก็เช็ดเหงื่อบนหน้าผาก นำครอบครัวชุยทั้งหมดเข้าถวายบังคม
"กระหม่อม ชุยเย่ผิง กรมการคลัง ถวายบังคมฝ่าบาท ขอพระองค์ทรงพระเจริญ พระสนมชุยทรงพระเจริญ"
ชุยเย่ผิงถวายบังคมเสร็จ จางอิงเหมยก็นำลูกหลานเข้ามาถวายบังคมฝ่าบาทและพระสนมชุยด้วยเช่นกัน
ต้านไถจี๋ "ไม่ต้องมีพิธีการ เจิ้นออกจากวังครั้งนี้เพื่อรับองค์หญิงใหญ่ต้านไถหรงเยาที่พลัดหลงอยู่ข้างนอกกลับคืน และต้องขอขอบคุณท่านชุยที่ดูแลลูกสาวของเจิ้นเป็นอย่างดี"
ชุยเย่ผิงที่เตรียมตัวมาแล้ว พอได้ยินคำพูดของฮ่องเต้ก็ยังอดไม่ได้ที่เลือดจะสูบฉีดขึ้นหน้า ตื่นเต้นจนตัวสั่นไปหมด