ตระกูลชุยเตรียมอาหารการกินไว้เต็มโต๊ะอย่างเอิกเกริก ทุกคนในครอบครัวนั่งล้อมรอบโต๊ะใหญ่ ผู้ใหญ่ด้านหน้ามีสุราชั้นดีวางอยู่ ส่วนเด็กน้อยหลายคนก็มีน้ำหวานหมักวางไว้ให้เช่นกัน
ชุยหวยอี้ลุกขึ้นยกจอก ขอแสดงความยินดีกับบิดาที่ได้เลื่อนตำแหน่งสูง แล้วก็หันไปทางตำหนักหลวง แสดงความยินดีที่น้องสาวได้รับแต่งตั้งเป็นพระสนม
“วันนี้เป็นวันแห่งความสุข ข้าชักอยากลิ้มรสเสียจริง ขอถือโอกาสดื่มก่อนเป็น……”
“ไม่ดีแล้ว!” ยังไม่ทันที่ชุยหวยอี้จะพูดจบ ก็ได้ยินเสียงทาสรับใช้คนเก่าร้องตะโกนอยู่นอกประตูอย่างร้อนรน “ท่าน ท่านเจ้าค่ะ! ท่านเจ้าคะ ท่าน! มีแขกมาเยือน ไม่ใช่สิ! ครอบครัวใหญ่ว่าคุณหนูกลับมาแล้ว! คุณหนูสี่กลับมาแล้ว!”
ผู้คนรอบโต๊ะตกตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพากันลุกขึ้นยืนทันที
ชุยหวยอี้ตื่นเต้นจนมือสั่น กุมจอกสุราไม่มั่น หลุดร่วงกระแทกพื้น
เหล่าสมาชิกตระกูลชุยที่นำโดยชุยเย่ผิงต่างพากันวิ่งออกไปนอกเรือน
คุณหนูสี่? หวยอินกลับมาแล้ว! หวยอินไม่ได้อยู่ในวังหรือ? เหตุใดถึงได้กลับบ้านกะทันหันโดยไม่มีวี่แวว?
บิดามารดาของชุยน้อยใจอยากพบหน้าลูกสาว รีบวิ่งไปข้างหน้าโดยไม่คำนึงถึงภาพพจน์ พี่ชายทั้งสามคนของตระกูลชุยก็ร้อนใจอยากพบน้องสาวเช่นกัน พูดได้คำเดียวว่าวิ่งกันคนละเร็วไม่แพ้กัน
ทุกคนวิ่งไปที่โถงหน้า ตั้งใจว่าจะต้องไปให้ถึงหน้าประตูถึงจะได้พบผู้คน แต่ใครจะไปคิดว่า คนที่มานั้นกลับเร่งรีบยิ่งกว่าพวกเขาเสียอีก ฝ่ายที่นำหน้าเป็นชายหนุ่มชุดดำคลุม ใบหน้างดงามไร้เทียมทาน รูปร่างสูงใหญ่กำยำ สีหน้าเร่งรีบ เย็นชาแต่แฝงไว้ด้วยความสูงส่ง จ้องมองมาทางพวกเขา ก้าวเท้ายาวๆ ราวกับกำลังหาสิ่งใดอยู่