ชุยหวยอินรีบคว้ามือน้อยอันอุ่นของลูกสาวขึ้นมาปิดปากนาง แล้วส่งเสียงดังขึ้นว่า "เยาเย่าอย่าได้เสียใจไปเลย แม่จะพาเจ้าไปหาย่าของเจ้าเดี๋ยวนี้ ย่าของเจ้ามีบุญวาสนามาก ต้องเป็นพวกบ่าวไพร่พูดจาเหลวไหลเป็นแน่!"
นางชำเลืองตามองลูกสาวอย่างเป็นการเตือน แล้วจึงพานางรีบรุดไปยังจู้อานถังที่พำนักของแม่สามี
ก้าวเท้าเข้าไปในจู้อานถัง ก็ได้ยินเสียงร่ำไห้คร่ำครวญของเหล่าบ่าวไพร่ดังขึ้น
คนรับใช้หลายคนที่เฝ้าอยู่ในจู้อานถังต่างร้องไห้จนหน้าชาแดงก่ำ ประหนึ่งสูญเสียที่พึ่งพิงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต
ชุยหวยอินผลักลูกสาวให้เซียงซินอุ้มไว้ แล้วสาวเท้าอย่างไม่มั่นคงวิ่งเข้าไป ซบลงข้างกายอันเย็นเฉียบของแม่สามี ร้องไห้จนพูดไม่เป็นประโยค ใกล้จะสิ้นสติในทันใด
บ่าวไพร่ในจวนจูล้วนรู้ดีว่าคุณหญิงให้ความสำคัญกับมารยาทเป็นอย่างยิ่ง ต่อให้ท่านหญิงชรามักเรียกนางไปยืนเฝ้าตามกฎระเบียบ คุณหญิงก็ยังแสดงความเคารพ ไม่เคยล่วงเกินหรือไม่เคารพเลยสักครั้ง
ยามนี้เมื่อเห็นคุณหญิงโศกเศร้าเสียใจถึงเพียงนี้ ต่างพากันรู้สึกว่าคุณหญิงเป็นผู้มีความกตัญญูยิ่งนัก เป็นลูกสะใภ้ที่ดีเลิศที่สุด
ชุยหวยอิน: "...ท่านแม่ ลูกสะใภ้ไม่มีความกตัญญู ลูกสะใภ้แต่แรกก็ไม่ควรยอมให้ท่านพ่อรับนางหลิวผู้มีจิตใจอำมหิตนั้นเข้ามาในจวน หากนางมิได้วางยาพิษ ท่านแม่จะต้องถึงแก่กรรมเช่นนี้หรือ... เป็นเพราะลูกสะใภ้หยั่งรู้คนผิด ผิดทั้งหมดเป็นของลูกสะใภ้ผู้เดียว"
ชุยหวยอินร่ำไห้จนแทบหมดเรี่ยวแรง มีผู้ทนเห็นไม่ได้เดินเข้ามาปลอบโยน: "คุณหญิง ท่านหญิงชราได้ละสังขารไปแล้ว ท่าน老爷ก็ยังป่วยหมกหมุ่นอยู่บนเตียง ญาติโยมทั้งจวนล้วนต้องพึ่งพาคุณหญิง คุณหญิงอย่าได้ร้องไห้จนเสียสุขภาพเลย"
"ใช่แล้ว! คุณหญิงอย่าได้ตำหนิตนเองอีกเลย เรื่องนี้จะโทษท่านได้อย่างไร? ล้วนเป็นเพราะแม่นางหลิวใจดำอำมหิต กล้าคิด謀害เจ้านายใหญ่ในจวน! นางคือตัวหายนะ! ที่จริงก็เป็นเพราะท่าน老爷ยืนกรานที่จะรับนางเข้ามา จะเกี่ยวอะไรกับคุณหญิงเล่า?"
"ใช่แล้ว ใช่แล้ว... จะโทษก็ต้องโทษท่าน老爷ที่นำเสือเข้าบ้าน!"
ยามนี้ บ่าวไพร่ที่ปรนนิบัติในจู้อานถังหลายคนต่างพูดช่วยเหลือ ปลอบโยนชุยหวยอิน
เพราะยามนี้ท่านหญิงชราได้ละสังขารไปแล้ว ไม่อาจจัดการเรื่องใดได้อีก ท่าน老爷ก็ป่วยหนักอยู่บนเตียง ฟังจากสามหมอแล้ว ดูท่า would ยากที่จะเยียวยา มีเพียงคุณหญิงเท่านั้นที่พอจะตัดสินใจเรื่องต่าง ๆ ในจวนได้
ต่อไปนี้ทุกคนล้วนต้องใช้ชีวิตอยู่ใต้บัญชาของคุณหญิง
ทุกคนล้วนรู้แจ้งแก่ใจ
อีกทั้งคุณหญิงก็มิได้มีความผิดอะไร
ชุยหวยอินร่ำไห้จนเสียงแหบแห้ง ธิดาคนโตวัยหกขวบก็ร้องไห้อย่างน่าเวทนา ประหนึ่งอาลัยอาวรณ์ท่านหญิงชรายิ่งนัก
แต่คนที่จากไปแล้วย่อมไม่อาจหวนคืน ไม่มีทางแก้ไขอะไรได้อีก
แต่ไม่มีใครรู้ว่า ในแววตาของชุยหวยอินนั้นเต็มไปด้วยความว่างเปล่าและความฉงน ส่วนหรงเยานั้นดีใจจนแทบคลั่ง น้ำตาที่ไหลออกมาก็เป็นน้ำตาแห่งความปีติยินดี
นางจะไม่ดีใจได้อย่างไร คนที่ทำร้ายมารดาของนาง ทำร้ายตาปู่ ย่า และเหล่าลุงของนาง วันนี้ตายไปถึงสองคนพร้อมกัน!
ชาติก่อนหลังจากมารดาตาย ย่าหวังชุ่ยหยุนฉวยโอกาสที่ตระกูลฝ่ายมารดายังไม่รู้เรื่อง ลอบวางแผนจะขายนางซึ่งป่วยหนักอยู่ให้ซ่องดอกไม้
หากตาปู่ไม่มาทันพบตัวนางเข้า นางคงป่วยจนโง่เขลายิ่งขึ้นไปอีก
สรุปแล้ว หวังชุ่ยหยุนเป็นคนที่ชั่วร้ายมาก ๆ ตายไปก็ไม่เสียดาย
ชุยหวยอินลากสังขารอันอ่อนเพลียเตรียมงานศพให้แม่สามี วุ่นวายอยู่ทั่วจวน
วุ่นวายอยู่ครึ่งวันใหญ่ ก็ไปเยี่ยมสามีที่ป่วยหมกหมุ่นอยู่บนเตียงคือจูหวังเป่ย ป้อนยาให้สามีที่สลบไสลด้วยมือตนเอง จึงจะมีโอกาสกลับมาที่เรือนเพื่อพบลูกสาว
เพิ่งกลับมาถึงเรือน ก็เห็นลูกสาวนั่งยอง ๆ อยู่อย่างว่านอนสอนง่ายหน้าเตาถ่าน ใบหน้าเล็ก ๆ ถูกความร้อนจนแดงก่ำ กำลังจ้องเขม็งไปที่เตาไฟอย่างตั้งอกตั้งใจ
ชุยหวยอินสั่งให้คนทั้งหลายลงไป ปิดประตู ภายในห้องเหลือเพียงแม่ลูกสองคน
ชุยหวยอินย่อตัวลง พยายามให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับลูกสาว ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด จับมือลูกสาวไว้ แล้วถามอย่างจริงจัง
"เยาเยา... ความฝันนั้น เจ้าเห็นวันนี้ในความฝันจริง ๆ หรือ เห็นของกินที่แม่นางหลิวส่งมาให้มีพิษ?"
หรงเยาพยักหน้า ขยิบตาแล้วกล่าว "สิ่งที่เยาเยาพูดเป็นความจริงทั้งหมด ในความฝัน แม่กินอาหารเข้าไปก็ไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย"
ชุยหวยอินหายใจติดขัด อกแน่นอึดอัดประหนึ่งมีก้อนหินใหญ่ทับอยู่
ไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย ก็ไม่ใช่ถูกวางยาพิษตายเหมือนหวังชุ่ยหยุนหรือ?
นางจะตายได้อย่างไร? ต้นางตาย เยาเยาจะทำอย่างไร? หวังชุ่ยหยุนนิยมลูกชาย ดูหมิ่นเยาเยา จูหวังเป่ยก็เช่นกัน ดูเหมือนจะรักเยาเยา แต่แท้จริงเป็นเพียงผิวเผิน แสร้งทำให้นางเห็นต่างหากเป็นของจริง
ยามนี้นางรู้สึกโชคดีเป็นอย่างยิ่ง ที่มิได้ลองชิมของกินที่แม่นางหลิวส่งมาแม้แต่คำเดียว และมิได้ให้เยาเยากิน
แต่ลูกสาวรู้อยู่ว่าของกินนั้นมีพิษ กลับยังนำของกินเหล่านั้นไปให้หวังชุ่ยหยุนและจูหวังเป่ยสองคน...
ลูกสาวแต่ก่อนไม่ชอบหวังชุ่ยหยุนและจูหวังเป่ย แต่ท้ายที่สุดก็ยังให้ความเคารพ ทว่าบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเกลียดชัง เห็นได้ว่าความฝันนั้นน่ากลัวเพียงใด
เยาเยาบอกว่าของกินที่แม่นางหลิวส่งมามีพิษเป็นความจริง กระนั้นเรื่องที่เยาเยาบอกว่า หลังจากนางตาย จูหวังเป่ยกับหวังชุ่ยหยุนไม่ยอมแจ้งความ ปกปิดแม่นางหลิว แม้กระทั่งจะทำร้ายเยาเยา ทำร้ายตระกูลชุย ก็จะเป็นความจริงด้วยหรือไม่?
ชุยหวยอินหายใจถี่ขึ้นเล็กน้อย เสียงแหบพร่าเอ่ยถาม "เยาเยาบอกว่า พ่อกับย่าในความฝันจะทำร้ายเจ้า ยังจะทำร้ายตาปู่ ย่า และเหล่าลุงอีก ทั้งหมดนี้เป็นความจริงหรือ?"
หรงเยาพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ในความฝัน แม่ถูกวางยาพิษ ไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย เยาเยาก็ถูกวางยาพิษ ป่วยหนักมาก ๆ พ่อกับย่าไม่ยอมแจ้งความ ปกปิดไม่บอกตาปู่ย่า ย่ายังจะขายเยาเยา ขายเยาเยาไปที่อีชุ่ยโหลว"
ชุยหวยอินรูม่านตาขยายออกอย่างแรง จับไหล่ลูกสาวไว้แน่น เสียงที่หลุดออกมาก็แหลมคม "เจ้าว่าอะไรนะ! อีชุ่ยโหลว! สถานที่แบบอีชุ่ยโหลวนั้น มัน..."
ชุยหวยอินหายใจแรงขึ้น ๆ เต็มไปด้วยความโกรธแค้น นางไม่เคยเอ่ยถึงอีชุ่ยโหลวอะไรต่อหน้าลูกสาว คนอื่นก็ไม่มีทางเอ่ยถึงสถานที่โสมมเช่นนั้นต่อหน้าลูกสาว แล้วลูกสาวไปรู้มาจากที่ใด?
ต่อให้ความฝันนั้นเป็นความจริง นางก็ไม่อยากเชื่อว่าแม่สามีจะกล้าขายหลานสาวแท้ ๆ ไปซ่องดอกไม้! เยาเยาเป็นลูกคนเดียวของจูหวังเป่ย! เป็นหลานคนเดียวของนาง!
หรงเยาจ้องมองมารดาผู้มีใบหน้าซีดขาว เอ่ยปาก "แม่กำลังสงสัย ว่าพวกเขาจะใจร้ายต่อเยาเยาได้ลงคอหรือ?"
ชุยหวยอินมองลูกสาว นานทีเดียวกว่าจะ找回เสียงของตนเอง "ใช่... นั่นเป็นพ่อของเจ้า ย่าของเจ้า..."
"ไม่!" ยังไม่ทันที่ชุยหวยอินจะพูดจบ ก็ถูกหรงเยาขัดขึ้น "พ่อไม่ใช่พ่อ ย่าไม่ใช่ย่า แม่เข้าใจผิดแล้ว!"
ในสมองของชุยหวยอินดังอื้ออึงไปหมด
"เยาเยาว่า... อะไรนะ?"
หรงเยาตอบมารดาอย่างใจเย็น "จูหวังเป่ยไม่ใช่พ่อของเยาเยา ย่าก็ยิ่งไม่ใช่ย่าของเยาเยา แม่เข้าใจผิดแล้วต่างหาก"
ไม่ใช่พ่อ? ไม่ใช่ย่า?
เข้าใจผิด...
ชุยหวยอินจ้องมองลูกสาววัยเพียงหกขวบอย่างเหม่อลอย
ลูกสาวบอกว่านางเข้าใจผิด? เข้าใจผิดได้อย่างไร? จะผิดได้อย่างไร?
ความทรงจำที่นางไม่เคยอยากหวนคิดถึงหลั่งไหลเข้ามาในสมองอย่างท่วมท้น
คืนฤดูร้อนอันร้อนระอุ ชายผู้นั้นที่ข่มขืนนาง
หนึ่งเดือนต่อมานางก็มีครรภ์ ตั้งท้องเยาเยา
จูหวังเป่ยขึ้นมาขอขมา ทรุดตัวลงคุกเข่าคำนับขอแต่งงาน
ทีละเรื่อง ๆ ดูเหมือนจะถูกต้อง แต่ก็ดูเหมือนจะมีช่องโหว่มาตั้งนานแล้ว
กระมังชายในคืนนั้นมิใช่จูหวังเป่ย จูหวังเป่ยแอบอ้างชื่อ ดังนั้นหลังจากนางตาย ตระกูลของเขาจึงเผยธาตุแท้ ไม่แยแสเยาเยาเลยแม้แต่น้อย!
หากเป็นเช่นนั้นจริง ทุกอย่างก็สมเหตุสมผล จวนจูแห่งนี้ตั้งแต่แรกเริ่มก็เป็นรังเสือรังหมาป่า!
หากจูหวังเป่ยไม่ใช่ชายในคืนนั้นจริง ไม่ใช่พ่อที่แท้จริงของเยาเยา สิ่งที่เยาเยาพูดว่าหลังจากนางถูกวางยาพิษ จูหวังเป่ยไม่ยอมแจ้งความ แม้กระทั่งจะขายเยาเยาไปอีชุ่ยโหลว ยังร่วมมือกับผู้อื่นกลั่นแกล้งตระกูลชุยของนาง ทีละเรื่อง ๆ ล้วนเป็นไปได้ทั้งนั้น!
ชุยหวยอินกุมอก ใบหน้าซีดเผือด จ้องมองลูกสาว อ้าปากก็ไม่ส่งเสียงออกมา
หรงเยา: "พวกเขาทำร้ายแม่ ทำร้ายตาปู่ย่า เยาเยาจะแก้แทนแม่ในความฝัน แม่คิดว่าเยาเยาทำผิดหรือไม่?"
เบื้องหน้าเป็นคนตัวเล็ก ๆ อ่อนโยนเช่นนั้น ดวงตาสุกใสจับตา เป็นคนที่นางรักใคร่เลี้ยงดูมา ทุ่มเทชีวิตครึ่งหนึ่งเพื่อให้กำเนิดมา
นางยังเล็กเพียงนี้ ยามนี้กลับมีแววหวาดหวั่นไม่รู้จะทำอย่างไร นางไม่รู้อะไรเลยแต่กลับปกป้องนาง เป็นห่วงนาง นางจะผิดได้อย่างไร? ผิดก็ต้องเป็นความผิดของคนอื่น
หากสิ่งที่เยาเยาพูดเป็นความจริง ย่าแม่สามีผู้ดีงามของนางอย่างหวังชุ่ยหยุนก็ตายได้สมควร!
จูหวังเป่ยก็ไม่ควรจะอยู่ดีมีสุข...
"แม่?" ลูกสาวสั่นชายเสื้อของนางอย่างกระวนกระวายเล็กน้อย
ชุยหวยอินตาปรือน้ำตาคลอ แล้วโอบกอดลูกสาวไว้ดังประหนึ่งอัญมณีล้ำค่า "เยาเยาโง่เขลา เจ้าจะผิดได้อย่างไร? เยาเยาฉลาดมาก ทำได้ดีมาก เป็นเยาเยาที่ช่วยชีวิตแม่ไว้ แม่ต้องขอบใจเยาเยา"
หรงเยาปล่อยให้มารดาโอบกอด พิงกายอย่างสบายใจในอ้อมกอดของมารดา นัยน์ตาดั่งประดับไข่มุก เรืองรองยิ่งนัก
นางฉลาดมาก...
"คุณหญิง! คุณหญิง! ท่าน老爷ฟื้นแล้ว!"