ชุยหวยอินกระชับอ้อมกอดลูกสาวแน่นขึ้น สีหน้าหม่นลง แล้วลุกขึ้นยืนมองไปยังคนที่เข้ามารายงานข่าวด้านนอก
“เจ้าว่าอะไรนะ?”
“นายท่านฟื้นแล้ว! บอกว่าอยากพบคุณหญิง!”
ชุยหวยอินสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ สั่งให้คนผู้นั้นคอยอยู่ด้านนอกชั่วครู่ นางเข้าไปในห้องชั้นในหยิบของบางอย่างออกมา แล้วตบศีรษะลูกสาวเบา ๆ ก้มลงมองนางแล้วถาม “อยากไปพร้อมกับแม่เพื่อไปดูท่านพ่อหรือไม่?”
หรงเยาตอบอย่างสดใส “อยากไป!”
ชุยหวยอินจูงมือลูกสาวมุ่งหน้าไปยังเรือนของจูหวังเป่ย
ยิ่งเดินใกล้ ก้าวเท้ายิ่งหนักอึ้ง ความคิดในใจพลุ่งพล่าน
เรื่องที่เกี่ยวกับชีวิตของแม่ลูกทั้งสอง คำพูดของลูกสาวนางไม่อาจไม่เชื่อ
ในยามนี้แม่สามีจากไป แม่นางหลิวฆ่าตัวตาย จูหวังเป่ยป่วยหนักนอนติดเตียง จะมีชีวิตอยู่หรือไม่ยังเป็นอีกเรื่อง ยากที่จะก่ออะไรขึ้นมาได้อีก
ทั้งตระกูลจู ตกอยู่ในกำมือของนางแต่เพียงผู้เดียว
แต่หากว่าสิ่งที่ลูกสาวฝันถึงได้รับการพิสูจน์ว่าจริง ตระกูลจูนี้ นางก็ไม่อยากอยู่ต่ออีกต่อไป
ทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้อง ชุยหวยอินก็พยายามแสดงความห่วงใย จูงลูกสาวไปดูจูหวังเป่ยที่นอนอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดขาวไร้เลือด แล้วถามด้วยความห่วงใย
“ท่านพี่ดีขึ้นบ้างหรือยัง?”
จูหวังเป่ยเอนกายพิงผ้านวมที่หัวเตียง ดวงตาแดงก่ำ มองชุยหวยอินอย่างไร้เรี่ยวแรง
“ท่านแม่ ท่านแม่……”
ชุยหวยอินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็เอื้อมมือไปจับมือของจูหวังเป่ย พยายามร้องไห้ตาม “ท่านแม่ นางจากเราไปแล้ว เป็นความผิดของข้า ที่ตอนแรกไม่ควรยอมให้ท่านรับแม่นางหลิวเป็นอนุภรรยา ปล่อยให้นางทำร้ายคนทั้งตระกูล นางสมควรตกนรก!”
นิ้วมือเย็นเฉียบของจูหวังเป่ยกำเข้าหากันเล็กน้อย ฉวยจังหวะที่ชุยหวยอินกำลังร้องไห้ จ้องมองนางอย่างพินิจพิเคราะห์แล้วเอ่ย “เหตุใดเจ้าจึงส่งอาหารเหล่านั้นให้ข้ากับท่านแม่? ถ้าไม่ใช่อาหารเหล่านั้น ข้ากับท่านแม่จะ……ได้อย่างไร”
ยังไม่ทันที่จูหวังเป่ยจะพูดจบ ชุยหวยอินก็แสดงสีหน้าตกใจยิ่งนัก สะอื้นไห้เอ่ยขึ้น “ท่านพี่กำลังตำหนิข้าหรือ?”
จูหวังเป่ยลูบหน้าอกไอเล็กน้อย “หาไม่ ท่านเพียง…… ท่านพี่ไม่เคยตำหนิเจ้า ท่านเพียงแต่เจ็บปวดใจที่ท่านแม่ถูกคนชั่วร้ายฆ่าตาย ชั่วขณะนี้ยังทำใจไม่ได้”