ว่ากันว่าคนที่ถูกเสือกินจะกลายเป็นผีรับใช้ ถูกเสือกดขี่บงการ คอยล่อลวงผู้บริสุทธิ์คนอื่นให้กลายเป็นอาหารของเสือ
คำว่า “เป็นสมุนเสือ” ก็มีที่มาจากเรื่องนี้เอง
“เช่นนั้น เด็กของหวังต้าหลางกับนางซานเหนียงคงถูกเสือคาบไปกิน พวกเขาอาจขึ้นเขาไปตามหาลูก และสิ้นชีวิตในปากเสือด้วยเช่นกัน จากนั้นจึงกลายเป็นผีรับใช้”
เฉียวอิ้งนั่งอยู่บนเตียงในห้องของโรงเตี๊ยม เท้าที่บวมแช่อยู่ในอ่างยา นางมองเด็กหนุ่มชุดเขียวผมขาวที่อยู่ไม่ไกล แล้วเอ่ยข้อสันนิษฐานในใจออกมา
เชิ่นชิงหยวีนั่งอยู่บนเก้าอี้ ลูบถ้วยชาบนโต๊ะอย่างเบื่อหน่าย ก่อนยิ้มบาง ๆ “อาจเป็นเช่นนั้นกระมัง”
เขาไม่ใคร่สนใจว่าผู้อื่นมาจากที่ใด ทั้งไม่สนใจความทุกข์ระทมและความอับจนหนทางของคนอื่น มีเพียงชั่วขณะที่สังหารคนเท่านั้น ที่ทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาได้บ้าง
เชิ่นชิงหยวีพาเฉียวอิ้งมาที่โรงเตี๊ยมแห่งนี้ บนร่างนางมีรอยถลอกอยู่ไม่น้อย แต่เท้าทั้งสองข้างบาดเจ็บหนักที่สุด เถ้าแก่เป็นคนใจดี จึงนำสมุนไพรรักษาอาการฟกช้ำออกมา บอกว่ามีสรรพคุณดีเยี่ยมต่อบาดแผลภายนอก
ตามหลักแล้ว สตรีไม่ควรถอดรองเท้าถุงเท้าเผยเท้าต่อหน้าบุรุษ ทว่าเชิ่นชิงหยวีมองไม่เห็น อีกอย่างเฉียวอิ้งก็เริ่มรู้สึกถึงลางร้ายบางอย่างแล้ว
เด็กหนุ่มที่ดูไม่เป็นอันตรายผู้นี้คล้ายงูพิษที่ซุ่มซ่อนอยู่ และไม่รู้ด้วยเหตุใด นางจึงตกเป็นเป้าสายตาของเขา