งานมงคลของคุณชายสกุลจ้าวจะมีขึ้นในอีกสามวัน ทั้งจวนจึงยิ่งวุ่นวายขึ้นไปอีก ต่อให้คนหนึ่งทำงานแทนสองคนก็ดูเหมือนยังไม่พอ ทว่าสกุลจ้าวจ่ายค่าแรงอย่างใจกว้าง คนงานจึงไม่มีอะไรให้บ่น
เฉียวอิ้งซึ่งเป็นคนงานชั่วคราวย่อมไม่อาจหยุดพักได้ ตรงไหนขาดคน นางก็ต้องไปเติมเต็มตรงนั้น นางยุ่งจนแทบไม่ได้หยุดพัก ส่วนเชิ่นชิงหยวีกลับยังคงนั่งฟังเสียงลมอยู่บนขั้นบันไดใต้ร่มเงาไม้ เงียบสงบ ราวกับชีวิตสงบสุขไร้เรื่องราว
ป้าหวังหอบข้าวของเดินผ่านมา พลันอดกระซิบกับสหายไม่ได้ว่า “บุรุษตัวโตแท้ ๆ น่าเสียดายที่หน้าตาประหลาด ทั้งยังมองไม่เห็น ได้ยินว่าป่วยเป็นโรค เฉียวเหนียงจื่อเลี้ยงตัวเองคนเดียวยังลำบาก ต้องเลี้ยงตัวไร้ประโยชน์ที่ยกมือไม่ขึ้น แบกไหล่ไม่ไหวอีก ช่างโชคร้ายเสียจริง หากถามข้า นางควรฉวยโอกาสตอนที่ยังสาวยังสวย รีบหาบุรุษร่ำรวยแต่งงานเสียแต่เนิ่น ๆ”
“ป้าหวังหอบของคงเหนื่อยแล้วกระมัง”
เสียงที่ดังขึ้นกะทันหันทำให้ป้าหวังสะดุ้งโหยง ครั้นหันไปก็เห็นเฉียวอิ้งยิ้มแย้มอยู่ นางฝืนยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน “ทำงานมาครึ่งค่อนวันแล้ว ใครบ้างไม่เหนื่อย”
“มิน่าเล่า ป้าหวังปากคล่องกว่ามือเสียอีก แต่หอบของทำให้ปวดเอว ส่วนคุ้ยเรื่องชาวบ้านทำให้เสื่อมคุณธรรม ระวังสุดท้ายเอวยังไม่ทันได้ยืดตรง คุณธรรมก็พังทลายเสียก่อน”
ป้าหวังฟังออกว่าเฉียวอิ้งกำลังเหน็บแนมว่านางปากมาก สีหน้าจึงพลันบึ้งตึง “นี่เจ้าเด็กสาว...”
“พอเถอะ รีบไปทำงานได้แล้ว!” สหายรีบดึงป้าหวังออกไป นางเพียงอยากทำงานหาเงิน ไม่คิดจะก่อเรื่อง