พอได้เห็นซูหยางเป็นครั้งแรก เติ้งเสวี่ยฟางยิ่งไม่เชื่อคำพูดสุดเหลือเชื่อของเหอเมี่ยวเมี่ยวเลยแม้แต่น้อย...
ในสายตาของเธอ เด็กหนุ่มตรงหน้าแม้จะหล่อ แต่ดูอายุมากสุดก็แค่ยี่สิบต้น ๆ เท่านั้น!
ถ้าจะบอกว่านี่คือชายแก่อายุแปดสิบกว่าปี ยังให้เธอเชื่อว่าโลกแบนไปเลยง่ายกว่า
ซูหยางไม่ได้คิดอะไรให้มากความ เขาก้าวไปข้างหน้าพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ
"คุณครูครับ ผมเป็นผู้ใหญ่ในบ้านของเหอเมี่ยวเมี่ยว มีอะไรก็พูดกับผมได้เลยครับ"
เห็นซูหยางทำทีเป็นผู้ใหญ่แก่ ๆ แบบนั้น เติ้งเสวี่ยฟางรู้สึกมึนงงไปเล็กน้อย...
นางขมวดคิ้วเล็กน้อย "เหอเมี่ยวเมี่ยวบอกว่าคุณเป็นทวดของเธอ นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?"
"ฮ่า ๆ ความสัมพันธ์มันอาจจะซับซ้อนหน่อยครับ เรื่องมันเป็นแบบนี้ เหอเมี่ยวเมี่ยวเธอเป็นหลานสาวของพี่ชายแท้ ๆ ของผม ตามศักดิ์แล้วเธอต้องเรียกผมว่าตาทวด"
"แต่ผมว่าการเรียกแบบนั้นมันยุ่งยาก เลยให้เรียกด้วยกันกับน้องชายเธอว่า ทวด นี่แหละครับ"
ฟังคำอธิบายของซูหยางจบ เติ้งเสวี่ยฟางยิ่งงงเข้าไปใหญ่!
พูดกันเป็นฉาก ๆ ฉาก ๆ ฟังดูเหมือนจริงไปหมด
แต่เรื่องเหลือเชื่อขนาดนี้ ใครจะไปเชื่อ?
เติ้งเสวี่ยฟางไม่เชื่อแม้แต่นิดเดียวแน่นอน!
เธอสอนหนังสือมาหลายปี เชื่อมั่นในวิทยาศาสตร์มาโดยตลอด
ตอนนี้นักเรียนกับผู้ปกครองนักเรียนมาหาเรื่องลี้ลับให้เธอ ยิ่งกว่ามึนงง เธอรู้สึกโกรธอยู่ไม่น้อย
นางทำหน้านิ่ง "อะไรทวด ทวดทวดกัน!"
"ฉันไม่สนว่าพวกคุณจะมีความสัมพันธ์กันแบบยุ่งเหยิงอะไร? เหอเมี่ยวเมี่ยวเธอเล่นมือถือในโรงเรียน ฉันจับได้คาหนังคาเขา โทรศัพท์เครื่องนี้ฉันยึดไว้ก่อน"