เหอเมี่ยวเมี่ยวเองยังไม่ทันตั้งตัว เธอก็รู้สึกว่าร่างกายสั่นสะท้าน ความคิดในหัวก็กระจ่างขึ้นมาทันที
ปัญหาที่ยากๆ ในวันก่อน ตอนนี้กลับกลายเป็นเรื่องเด็กๆ ไปเสียหมด
ความรู้สึกที่ทุกอย่างกระจ่างชัดเช่นนี้ ช่างมหัศจรรย์ยิ่งนัก เหอเมี่ยวเมี่ยวเองก็ไม่อาจบรรยายออกมาได้
ยกมือลูบหัวตัวเอง ในแววตานอกจากความตะลึง ก็ยังเป็นความตะลึง!
ตัวเองกลายเป็นยอดอัจฉริยะไปแล้วอย่างนั้นหรือ?
แค่ลูบหัวไปมา ก็ทำให้สมองถูกพัฒนา สติปัญญาพุ่งทะยานได้?
วิธีการอันลึกซึ้งเช่นนี้ ช่างพลิกความเชื่อและสามัญสำนึกของเหอเมี่ยวเมี่ยวไปโดยสิ้นเชิง
สิ่งนี้ยิ่งทำให้เธอตกใจและตะลึงมากกว่ารูปร่างหนุ่มสาวของซูหยาง และวิชาการแพทย์อันยอดเยี่ยมของเขาเสียอีก!
ซูเว่ยไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น...
ในสายตาของเขา เพียงเห็นซูหยางผู้เป็นบูรพาจารย์ลูบหัวเหอเมี่ยวเมี่ยว พี่สาวก็แสดงสีหน้าตะลึงพรึงเพริดออกมา
ซูเว่ยน้อยมองบูรพาจารย์ แล้วก็มองเหอเมี่ยวเมี่ยว
ถามอย่างงงงวย "พี่สาว เป็นอะไรไปหรือ?"
ยังไม่ทันที่เหอเมี่ยวเมี่ยวจะตอบ ซูหยางก็หัวเราะเบาๆ
กวักมือเรียกเขา "หนูน้อย มาทางนี้ ข้าจะเปิดสมองให้เจ้าด้วย"
สำหรับบูรพาจารย์ลึกลับแห่งตระกูลซูผู้นี้ ซูเว่ยน้อยกลับมีความเกรงขามอย่างประหลาด
ถึงแม้เขาจะไม่เข้าใจว่าการเปิดสมองคืออะไร แต่ก็ไม่กล้าลังเล ก้าวเท้าเล็กๆ เดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าซูหยาง
ซูหยางยกมือลูบหัวเขา ยังคงใช้วิธีเดิม
เพียงชั่วพริบตาเดียว ดวงตาของซูเว่ยก็เบิกกว้างกลมโต