พอฟังซูเสี่ยวเฟิงพูดจบ สีหน้าของเฉาหยวนก็ชะงักไปเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว
แต่เขายังรู้สึกไม่อยากเชื่ออยู่ดี ต่อให้เป็นหลานแท้ ๆ ของพี่สาวแท้ ๆ ก็เถอะ ฐานะของคุณชายจูวางอยู่ตรงขนาดนั้น ฝ่ายนั้นก็ไม่ได้จะทำอะไรหนักหนา แค่ให้คุกเข่าเท่านั้นเอง...
ทางฝั่งโรงแรมและบ่อนการพนันก็ไม่ได้พูดอะไรสักคำ นายจะออกหัวออกหางแทนเขาทำไม?
ในความคิดของเขา การออกหัวออกหางโดยไม่มีกำลัง ก็คือความโง่!
เบาหน่อยก็โดนสั่งสอนสาหัส หนักหน่อยก็ชีวิตไม่รอด
ส่วนถังเอี๋ยนหรานซึ่งตอนแรกยังงงอยู่ ตอนนี้ก็เริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมผู้ชายคนนี้ถึงต้องมาช่วยตัวเอง
แต่เธอก็ยังงงอยู่ดี ในความทรงจำของเธอ เธอมีลุงแท้ ๆ คนหนึ่งจริง ๆ
แต่อีกฝ่ายไม่ใช่แค่คนธรรมดาเหรอ?
แล้วกลายเป็นนักบู๊ผู้ลึกลับได้ยังไง?
งงก็คืองง แต่ความตื่นตระหนกของถังเอี๋ยนหรานในตอนนี้ไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อย...
เธอก็ไม่โง่นะ สถานการณ์ตรงหน้ามันชัดเจนจะตาย
ต่อให้อีกฝ่ายเป็นลุงแท้ ๆ ของตัวเอง แต่เทียบกับคุณชายจูนั่นแล้ว ก็คนละระดับกันชัด ๆ!
แค่พวกพี่ของอีกฝ่ายยังยอมอ่อนข้อขนาดนั้น ลุงแท้ ๆ จะไปสู้ได้ที่ไหน?
ในใจของถังเอี๋ยนหราน การคุกเข่าในวันนี้คงเลี่ยงไม่ได้แล้วล่ะ...
ดีหน่อย ดีหน่อยที่อ้างชื่อตระกูลกู้เอาไว้ อย่างน้อยร่างกายก็คงไม่ถูกใครล่วงเกิน
ระหว่างที่เธอกำลังคิดวุ่นวายอยู่นั้น จูเสวียหยางกลับหันไปมองซูเสี่ยวตงแล้วหัวเราะลั่น...
"ฮ่าฮ่าฮ่า ที่แท้ไอ้ขี้แพ้อย่างแกกับผู้หญิงบ้า ๆ คนนี้ก็มีเส้นสายกันด้วยนี่นา ไม่แปลกใจเลยที่กล้าออกโรงแทน!"