เฉาหยิงจ้องมองซูหยางนิ่ง กับคำถามมากมายในหัวที่ปั่นป่วนจนกดลงไม่ได้
ปู่รองที่ซูเสี่ยวตงเอ่ยถึง แท้จริงกลับอายุน้อยเพียงนี้
อีกฝ่ายมีที่มาที่ไปอย่างไรกันแน่?
แล้วจู่ ๆ มาปรากฏตัวที่นี่ได้อย่างไร?
หรือว่า เขาก็ได้รับเชิญมาร่วมงานฉลองขั้นกำเนิดปราณของกู้หัวเซิง เป็นยอดฝีมือยุทธภพด้วยกัน?
ชั่วพริบตา ความคิดคาดเดาที่กล้าหาญและน่าตกตะลึงอย่างยิ่ง ก็ผุดเต็มในหัวของเฉาหยิง
ปู่รองลึกลับของซูเสี่ยวตงผู้นี้ ไม่เพียงเป็นยอดฝีมือยุทธภพ แต่อาจเป็นผู้แข็งแกร่งขั้นกำเนิดปราณระดับเดียวกับจูฉ้งจิ่ว!
ในขณะที่เฉาหยิงกำลังคิดจินตนาการไปเอง หัวใจสั่นสะเทือนอยู่นั้น
เสียงหัวเราะเยาะเย้ยอันเสียดหูก็ดังขึ้นกลางวงทันที...
"เด็กหนุ่มจอมเพ้อเจ้อ ไหนอะไรปู่รองห่าไหน หลอกผีหลอกคน!"
จูเสวียหยางสีหน้าเต็มไปด้วยความดุร้ายหยิ่งยะโส สายตาเย็นชามองกราดไปที่ซูหยาง
เห็นได้ชัดว่า เขาไม่เคยแม้แต่จะมองคนหนุ่มที่โผล่มาอย่างกระทันหันนี้เข้าตา
เขาหันไปมองเฉาหยวนซึ่งหน้าซีดเซียว น้ำเสียงกดดันยิ่งนัก...
"ประมุขเฉา ข้าให้หน้านายแล้ว แต่นังพวกขยะสำนักฝ่ามือเหล็กของนาย กล้ามาหาเรื่องข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า คิดว่าข้าเป็นผักเป็นปลารึไง?"
"วันนี้ไอ้ขยะนี่ ข้าจะเก็บให้สิ้นซาก! ใครมาขวางก็เท่านั้นแหละ!"
จูเสวียหยางความดุร้ายแผ่กระจาย ท่าทางจะจัดการซูเสี่ยวตงให้สิ้นซากตรงนั้นจริง ๆ
และในขณะนั้นเอง!
เสียงอันเย็นเยียบเฉียบขาดก็ดังไปทั่วทั้งวง!
"อยากเก็บใครน่ะ?"
ซูหยางค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น นัยน์ตาดำขลับที่เคยอ่อนโยนพลันกลายเป็นความเย็นยะเยือกสิ้นดี