ด้วยความคิดที่ติดมาก่อนแล้ว จูเสวียหยางจึงเอ่ยออกมาอย่างถือดี
สายตามองเฉียงไปทางเฉาหยวน: "เฒ่า เจ้าเป็นพ่อของสาวน้อยนี่หรือ? มาพอดีเลย!"
"ลูกสาวเจ้า พาลูกศิษย์ขี้แพ้ของสำนักเจ้าออกมาวุ่นวาย ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง กล้ามายุ่งเรื่องของข้า ท้าทายบารมีตระกูลจูของข้า"
"เฒ่า เจ้าว่ามาสิ พวกเจ้าไม่คิดจะเอาตระกูลจูเขาเหิงไว้ในสายตากันแล้วงั้นหรือ?"
ได้ยินดังนั้น เฉาหยวนทั้งตัวแข็งทื่อ หนังหัวชาไปหมดทันที
ฝืนกดความตื่นตระหนกในใจลง แล้วเอ่ยถามเสียงต่ำอย่างระมัดระวัง: "ตระกูลจูเขาเหิง? จูฉ้งจิ่ว เป็นใครของท่านหรือ?"
ได้ยินชื่อบิดาตนเอง จูเสวียหยางเลิกคิ้วยิ้มเย็น ท่าทีเย่อหยิ่งยิ่งกว่าเดิม
"โอ้! ไม่คิดว่าเฒ่าบ้านนอกอย่างเจ้า จะเคยได้ยินชื่อบิดาข้าด้วย ที่แท้ก็มีตัวตนอยู่บ้าง รีบบอกที่มาที่ไปของเจ้ามาได้เลย..."
ประโยคเดียวนี้แหละ ที่ทำลายความหวังริบหรี่สุดท้ายในใจเฉาหยวนได้สิ้นซาก!
จบเห่!
กลัวอะไรก็ได้สิ่งนั้นจริง ๆ!
เจ้าหนุ่มเพ้อเจ้ออันธพาลตรงหน้า ที่แท้กลับเป็นลูกชายคนเดียวของจูฉ้งจิ่ว ผู้เชี่ยวชาญขั้นกำเนิดปราณที่โด่งดังมานาน
ไม่ต้องพูดถึงตระกูลจูเขาเหิงที่ยิ่งใหญ่ไพศาล แค่จูฉ้งจิ่วเพียงคนเดียวในขั้นกำเนิดปราณ ก็บดขยี้สำนักฝ่ามือเหล็กของพวกเขาทั้งหมดได้แล้ว สองฝ่ายห่างชั้นกันเหลือเกิน
ในขณะนี้ เฉาหยวนทั้งโกรธทั้งร้อนใจ ผิดหวังจนอยากจะทุบตี
ชำเลืองมองลูกสาวข้างตัวอย่างแรง...
"เฉาหยิง เธอทำอะไรลงไป? ทำไมต้องไปมีเรื่องกับคุณชายจูด้วย?"