ในความคิดของจูเสวียหยาง ผู้เป็นพ่ออย่างจูฉ้งจิ่วขั้นกำเนิดปราณนั้น ใครง่ำงั้นก็สุขุมเด็ดขาด ทรงพลังทะเยอทะยานยิ่ง!
ไม่เคยแม้แต่จะหวาดหวั่นหรือถอยหลังสักครึ่งก้าว?
แต่พอวันนี้ คุณชายจูใหญ่ถึงได้เบิกตากว้างขึ้นจริง ๆ
ตันเถียนของตัวเองถูกทำลาย ต่อจากนี้กลายเป็นคนไร้ค่าโดยสมบูรณ์ เจอความอัปยศอดสูสุดขีด!
ส่วนพ่อที่เป็นยอดฝีมือขั้นกำเนิดปราณ ศัตรูอยู่ตรงหน้าแท้ ๆ...
กลับคิดมากไปมา หวาดกลัวทำอะไรไม่ถูก กล้าแต่เพียงพูดจาไร้สาระกับอีกฝ่าย?
แบบนี้ก็เรียกว่ายอดฝีมือขั้นกำเนิดปราณผู้สั่นสะเทือนเขาเหิงได้เชียวหรือ?
ในชั่วพริบตา ความโกรธแค้นและความไม่ยอมจำนนอันท่วมท้นก็ทำลายสติของจูเสวียหยางลงสิ้นเชิง
เขาคำรามออกมาอย่างบ้าคลั่งว่า "พ่อ! ยังลังเลอะไรอยู่อีกล่ะ! ฆ่าเขา! ฆ่าพวกมันเดี๋ยวนี้เลย!!"
ฟังเสียงคำรามที่บ่งบอกถึงความเจ็บปวดสุดหัวใจของลูกชาย สีหน้าของจูฉ้งจิ่วยิ่งมืดครึ้มถึงขีดสุด
ด้านหนึ่ง คือลูกชายที่รักถูกทำลายล้าง ต้องล้างแค้นให้ได้ เป็นศัตรูที่ไม่อาจอยู่ร่วมฟ้าเดียวกันได้!
หากวันนี้ยอมทนกล้ำกลืน จูฉ้งจิ่วผู้นี้ก็หมดหน้า ตระกูลจูเขาเหิงทั้งตระกูลจะกลายเป็นตัวตลกของวงการยุทธภพทั้งปวง!
แต่ในอีกด้านหนึ่ง กลับเป็นยอดฝีมือผู้ลึกลับ...
ตลอดมา จูฉ้งจิ่วไม่เคยเห็นความตื่นตระหนกแม้แต่นิดเดียวบนสีหน้าของอีกฝ่าย
อาณัติแห่งพลังนั้น! ราวกับไม่ได้มองเขา ผู้เป็นยอดฝีมือขั้นกำเนิดปราณ อยู่ในสายตาเลยสักนิด...
ชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียแล้ว จูฉ้งจิ่วจะกล้าลงมือโดยไม่คิดหน้าคิดหลังได้อย่างไร!
หากอีกฝ่ายมีพลังจริงดังที่ปรากฏ ไม่เพียงแค่จะแก้แค้นไม่ได้ เกรงว่าแม้แต่ตัวเองก็ต้องม้วนเสื่อที่นี่