โจวเซี่ยวเซี่ยวแม้จะรู้สึกว่าเรื่องนี้เหลือเชื่อไปหน่อย แต่พลิกความคิดดูอีกที
ต่อให้ซูหยางอายุจริงแปดสิบหก หน้าตารุ่นเยาว์ก็ตั้งอยู่ตรงหน้า มีวิชาแพทย์อันน่าอัศจรรย์ติดตัว แถมยังมีบุญคุณช่วยชีวิต...
น้องสาวหยุนเสี่ยวเมิ่งจะมีความคิดแบบนี้ ก็ดูไม่ใช่เรื่องน่าแปลกอะไร
พูดตามตรง จนถึงตอนนี้ โจวเซี่ยวเซี่ยวก็ยังยากจะเชื่อว่า ซูหยางเป็นคนที่เกิดก่อนการก่อตั้งประเทศจริง ๆ
อายุแปดสิบกว่า แต่ใบหน้ากลับเป็นวัยยี่สิบต้น ๆ!
โลกนี้มีเคล็ดคงความเยาว์อันน่าอัศจรรย์แบบนี้จริงหรือ?
......
อีกด้านหนึ่ง หยุนเสี่ยวเมิ่งกลับมาถึงหมู่บ้านจื่อหยูได้อย่างรวดเร็ว
มาแล้วครั้งหนึ่ง ก็คุ้นทางเป็นอย่างดี
ซูหยางก็ไม่คิดว่าเด็กสาวคนนี้จะกลับมาอีกเร็วขนาดนี้
หยุนเสี่ยวเมิ่งตื่นเต้นเต็มหน้า พูดเงื่อนไขที่น้าสาวโจวเซี่ยวเซี่ยวบอกไว้ให้ฟังทั้งหมด...
“หมอหนุ่ม คิดว่าไง?”
แค่แก้วันเดือนปีเกิดในบัตรประชาชนให้เป็นอายุจริง ซูหยางก็ไม่มีเหตุผลจะคัดค้านอยู่แล้ว
จึงพาหยุนเสี่ยวเมิ่งไปที่ร้านบะหมี่ตระกูลซูหน้าหมู่บ้านทันที
หลังจากช่วงเช้าที่ขายดีเป็นเทน้ำเทท่า สองสามีภรรยาซูฉางซานต่างเหนื่อยแทบแย่
อาศัยช่วงที่ร้านไม่มีลูกค้า กำลังพักผ่อนอยู่ในร้าน
พอเห็นซูหยางกับอีกคนเดินเข้ามา ทั้งคู่ก็รีบลุกขึ้นยืน
หยุนเสี่ยวเมิ่งยิ้มอย่างเขิน ๆ ไม่รู้จะเรียกคนแก่ทั้งสองว่าอะไรดี...
ฝ่ายตัวเองเรียกหมอหนุ่มทีหนึ่ง
แต่คนสองคนนี้กลับเรียกซูหยางว่า อาสอง
เรื่องรุ่นนี้ เธอรู้สึกว่ามันชักจะปนกันหมดแล้ว