ซูหยางตอบกลับไปอย่างไม่ใส่ใจนัก
เขาไม่คิดถือสาเรื่องนี้ คงแค่ทักทายแล้วก็ลงมือกินข้าวตามปกติ
หยุนเสี่ยวเมิ่งที่นั่งอยู่ข้างๆ เป็นคนจิตใจบริสุทธิ์ ไม่คิดซับซ้อนอะไรให้ปวดหัว
เธอกวักข้าวเข้าปากสองสามคำ แล้วเงยหน้าขึ้นมา ดวงตากลมโตเป็นประกายโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยว ยิ้มอย่างไร้เดียงสา...
"ซูหยาง นายยังไม่ได้ตอบคำถามฉันเลย!"
"ฝีมือแพทย์นายขั้นเทพขนาดนี้ ยังมีวิชาเด็ดอะไรซ่อนไว้อีกหรือเปล่า?"
ได้ยินดังนั้น ซูหยางวางตะเกียบลง มุมปากเผยรอยยิ้มที่ทั้งจนใจและขำ
"ฉันจะมีวิชาอะไรอีก เลิกแค่อยู่มานาน อาชีพสารพัดในโลกนี้ ก็พอรู้บ้างนิดหน่อย"
คำพูดนี้ฟังเข้าหูหยุนเสี่ยวเมิ่งแล้ว เธอไม่เชื่อหรอก
ฝีมือฝังเข็มที่วิเศษสุดจะพรรณนา ยังถูกเขาพูดราวกับไม่มีความหมาย
คำว่า "พอรู้บ้าง" ที่ว่านี้ คงไม่ใช่แค่เพียงผิวเผินอย่างที่พูดแน่
ยิ่งสงสัยก็ยิ่งต้องถามซ้ำแล้วซ้ำเล่า
หยุนเสี่ยวเมิ่งหัวเราะคิกคัก แล้วขยับเข้าไปใกล้
"ฉันดูในซีรีส์ พวกยอดคนที่ซ่อนตัวอยู่ในโลก ผู้ที่พอจะรู้วิชาแพทย์ มักจะดูลายมือทำนายดวงได้ด้วย!"
"ซูหยาง นายพอจะดูดวงเป็นไหมล่ะ?"
เผชิญหน้ากับหยุนเสี่ยวเมิ่งถามไม่เลิก ซูหยางก็ไม่รู้สึกรำคาญ
กลิ่นอายของมนุษย์โลก ความวุ่นวายของสามัญชน นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาข้ามผ่านห้วงเวลาอันยาวนาน ตั้งใจมาสัมผัสประสบการณ์จริงหรือ?
เขาทำท่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สายตาเย้ยหยันเล็กน้อย