พอได้ยินหยุนเสี่ยวเมิ่งถามแบบนั้น ซูหยางก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร แค่น้ำเสียงเรียบเฉยถามกลับ
"เธอรู้ได้ยังไง?"
"เมื่อวานตำรวจที่รับเรื่องเธอที่สถานีตำรวจชุมชนเป็นพี่สาวฉันเอง ฉันโทรไปบอกเธอว่าถูกงูกัด แล้วก็เผลอเทียบกับหมอหนุ่มเข้ากับเธอพอดี"
พอได้ยินแบบนั้น ซูหยางก็หัวเราะอย่างอารมณ์ดี...
"อย่างนี้นี่เอง บังเอิญจริง ๆ!"
หยุนเสี่ยวเมิ่งกะพริบตาปริบ ๆ แล้วถามต่อด้วยความสงสัย
"พี่สาวฉันบอกว่าเธออ้างว่าเกิดปี 1940 เรื่องนี้จริงเหรอ?"
พอได้ยินลูกสาวถามแบบนั้น หยุนฉวินกับเสิ่นหลานสามีภรรยาก็ตั้งหูฟัง...
ส่วนซูหยางก็แค่ยิ้มบาง ๆ อย่างไม่ใส่ใจ
แล้วชี้ไปที่ซูเสี่ยวตงพร้อมพูดว่า "นี่เป็นหลานของพี่ชายฉัน ยังเรียกฉันว่าปู่รองเลย เธอว่าเรื่องนี้จริงหรือเปล่าล่ะ?"
พอได้ยินกับหูตัวเอง ครอบครัวสามคนก็อดตกใจไม่ได้จริง ๆ
ส่วนหยุนเสี่ยวเมิ่งเชื่อสนิทใจไปแล้ว!
ใบหน้าสวย ๆ เต็มไปด้วยความทึ่ง...
"เหลือเชื่อจริง ๆ หน้านี้ดูเด็กกว่าฉันอีก เธอไม่ใช่เซียนซ่อนตัวอะไรแบบนั้นใช่ไหม?"
"ฮ่า ๆ ๆ โลกนี้ที่ไหนมีเซียนกันล่ะ ฉันก็แค่ฝึกเคล็ดคงความเยาว์ไว้เล็กน้อย ก็เลยรักษารูปแบบนี้ไว้ได้"
เคล็ดคงความเยาว์?
คำนี้ทำเอาสองแม่ลูกหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ...
ผู้หญิงคนไหนในโลกนี้จะไม่อยากอ่อนเยาว์และสวยงาม?
ถ้าเลือกได้ ใครบ้างไม่อยากให้ตัวเองอยู่ในช่วงหน้าตาพีคสุดตอนอายุ 20 ตลอดไป?