ทางฝั่งซูหยาง เพิ่งวางสายจากโจวเซียวเซียว เสียงโทรศัพท์ของหยุนเสี่ยวเมิ่งก็ดังเข้ามาพอดี...
น้องสาวอยากนัดเดท กลับถูกซูจอมมารปฏิเสธอย่างสุภาพ
เรื่องบุญคุณระหว่างชายหญิงแบบนี้ เขาไม่เคยรู้สึกเกรงใจแม้แต่น้อย
เทียบกับสิ่งที่หยุนเสี่ยวเมิ่งทุ่มเทให้ ฝ่ายนั้นได้ประโยชน์กลับคืนมาแบบกำไรล้นหลามจนเรียกได้ว่าคุ้มค่ากว่าคำว่าเสียเปรียบเสียอีก!
ช่วงบ่ายแก่ๆ ซูหยางได้มาถึงสถานีตำรวจชุมชนด้วยตัวเอง ไปรับโจวเซียวเซียว แล้วพาไปร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง
ภายในห้องส่วนตัวของร้านอาหาร
โจวเซียวเซียวรู้สึกประหลาดใจที่ถูกเอาอกเอาใจทั้งที่ไม่ทราบสาเหตุ...
“ซูหยาง พาฉันมาร้านดีๆ แบบนี้ทำไม?”
ซูจอมมารเอ่ยปากยิ้มบางๆ : “ก็เพื่อให้เธอหายโกรธไงล่ะ?”
ฟังความนั้น โจวเซียวเซียวก็ยิ้มเขินๆ...
“ทางโทรศัพท์ผมแค่ล้อเล่นไปน่ะ เธอจะเอาจริงทำไม?”
“ฮะๆ จะเอาจริงหรือไม่เอาจริงมาก็มาแล้ว พาเธอกินข้าวดีๆ สักมื้อ เรื่องแค่นี้ฝีมือผมยังมีอยู่”
“อีกอย่างเรื่องเชิญ อยากกินอะไรก็สั่งได้ตามสบาย”
ฟังดังนั้น โจวเซียวเซียวก็มีความรู้สึกดีในใจอย่างลับๆ...
เทียบกับเมื่อก่อน เธอสัมผัสได้ชัดเจนว่าทัศนคติของผู้ชายคนนี้เปลี่ยนไป
ไม่งอแงแล้วอีก!
สำหรับโจวเซียวเซียวแล้ว นี่เป็นสัญญาณที่ดียิ่งนัก
แน่นอน ซูหยางพูดจาสุภาพ เธอก็ไม่ได้อยากจะถือว่าเขาเป็นคนโง่ยอมให้รวยหลอก
พลิกดูเมนูสักครู่ แล้วสั่งอาหารที่ชอบสองอย่าง...
ซูหยางสั่งเพิ่มอีกสามอย่างด้วยตัวเอง