การที่เหอเมี่ยวเมี่ยวจู่ๆ ก็ลุกขึ้นมาพูดแทรกแบบไม่เกรงใจแบบนี้
ทำเอาทั้งห้องถึงกับอึ้งค้างเป็นหนึ่งเดียว ครูประจำชั้นเติ้งเสวี่ยฟางเองก็หน้างงไม่แพ้กัน...
นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ไฟโทสะในใจจะพลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่...
"เหอเมี่ยวเมี่ยว ครูยังไม่ทันได้เอ่ยชื่อเธอเลยนะ เธอกลับกระโดดออกมาหน้าด้านๆ เองได้ยังไง!"
"เรื่องทวดของเธอจะเป็นเวทมนตร์คาถาอะไรยังไม่ต้องพูดถึง เธอบอกครูมาสิ ว่าทำไมการสอบปลายเดือนครั้งนี้ถึงได้แย่ขนาดนี้?"
"แล้วยังพกโทรศัพท์มือถือมาโรงเรียนระหว่างเรียนอีก เอากฎระเบียบโรงเรียนมาเล่นเป็นของเล่นงั้นเหรอ?"
เผชิญหน้ากับคำถามของครูประจำชั้น แม้เหอเมี่ยวเมี่ยวจะรู้สึกเก้อๆ อยู่บ้าง แต่เพราะในใจมีหลักยึดมั่น จึงไม่รู้สึกหวั่นกลัวอะไร...
เอ่ยปากอย่างสงบ: "คุณครู หนูแค่พูดตามข้อเท็จจริง การพกโทรศัพท์มาโรงเรียนเป็นสิ่งที่หนูทำผิดจริง เรื่องสอบไม่ผ่าน หนูก็ไม่แก้ตัวเช่นกัน"
"แต่เรื่องของคุณทวด ไม่ใช่เรื่องเวทมนตร์คาถาแน่นอน!"
"ตรงนี้ หนูขอสัญญากับคุณครู ต่อให้เพื่อทวดของหนูก็ตาม การสอบปลายเดือนครั้งหน้า หนูจะต้องทำคะแนนให้ได้ที่หนึ่งของห้องให้ได้!"
พอเหอเมี่ยวเมี่ยวพูดจบ ทั้งห้องก็พากันอึ้งอีกครั้งเป็นระลอกสอง
ส่วนเติ้งเสวี่ยฟางหลังจากนิ่งไปครู่หนึ่ง ก็อดรู้สึกกังวลอยู่ในใจขึ้นมาเล็กน้อยไม่ได้
เธอถือว่าคำมั่นสัญญาของเหอเมี่ยวเมี่ยวครั้งนี้เป็นเรื่องเหลวไหลไร้สาระไปได้เลย
ไม่ต้องพูดถึงผลสอบที่แย่ในครั้งนี้ด้วยซ้ำ เกรดที่ดีที่สุดเท่าที่เหอเมี่ยวเมี่ยวเคยทำได้ก็ไม่เคยติดท็อปสิบของห้อง