เติ้งเสวี่ยฟางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็ยังไม่ได้พูดถึงคำพูดที่ว่าเหอเมี่ยวเมี่ยวจะพลิกกลับมาเอาชนะและคว้าที่หนึ่งในชั้นเรียนออกมาให้ฟัง
ในความคิดของนาง ต่อให้ทวดคนนั้นจะมีวิชาจริงๆ แต่ในเรื่องของการเพิ่มผลการเรียน มันจะไปมีทางลัดได้อย่างไร?
ต่อให้พูดกันถึงที่สุด ถึงจะมีทางลัดจริงๆ ก็เถอะ
แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะพลิกกลับมาคว้าที่หนึ่งในชั้นเรียนได้นี่นา?
ถ้าพลิกกลับมาได้จริงๆ นั่นมันเรื่องมหัศจรรย์ชัดๆ!
ยังไงซะ ตอนนี้เติ้งเสวี่ยฟางยังไม่เชื่อคำพูดโอ้อวดของเหอเมี่ยวเมี่ยวแม้แต่น้อย...
เรื่องสำคัญพูดจบ ก็คิดที่จะสานความสัมพันธ์ตามธรรมชาติ!
นางยังแอบอิจฉาตำแหน่งนายแพทย์ประจำสาขาของเหอกั๋วตงอยู่บ้าง
ยุคนี้ ถ้าได้รู้จักหมอระดับหัวหน้าแผนกในโรงพยาบาลใหญ่ๆ ไม่ใช่ใครก็มีวาสนาแบบนี้...
คิดอยู่อย่างนั้น ก็ยิ้มอย่างมีเมตตาแล้วพูดว่า "คุณพ่อของเมี่ยวเมี่ยว ฉันขอเพิ่มช่องทางติดต่อคุณได้ไหมคะ?"
"ต่อไปถ้าต้องไปโรงพยาบาลประชาชนหาหมออะไรแบบนี้ จะได้มีความรู้จักพอให้พึ่งพาได้บ้าง"
สำหรับคำขอของคุณครู เหอกั๋วตงก็ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ ต่อหน้าเมียตัวเอง ก็แลกช่องทางติดต่อกับอีกฝ่ายอย่างเปิดเผยและสุภาพ
พูดอย่างมีมารยาทว่า "คุณครูเติ้ง ต่อไปถ้าโรงพยาบาลมีอะไรก็บอกได้เลย ส่วนเรื่องการเรียนของเมี่ยวเมี่ยวก็ฝากคุณครูช่วยดูแลด้วยนะครับ!"
"เป็นหน้าที่อยู่แล้วค่ะ เหอเมี่ยวเมี่ยวกำลังเรียนอยู่ แล้วคุณสองคนมีอะไรสงสัย รอให้เขาเลิกเรียนกลับบ้านก่อนแล้วค่อยถามได้นะคะ ฉันไม่รั้งพวกคุณแล้ว"